Jak dogadać się z rodzicami.

<h2>JAK DOGADAĆ SIĘ Z RODZICAMI?</h2><br /> Jakiś czas temu na dojrzewamy.pl został poruszony problem relacji z rodzicami. <a href=" http://dojrzewamy.pl/pyt/222970/czy-macie-dobre-relacje-z-rodzicami-" style="color:red;"> Czy macie dobre relacje z rodzicami?</a><br /> W przeprowadzonej sondzie, zdecydowana większość z was (81,5%), odpowiedziała że ma dobre kontakty z rodzicami. Trzeba przyznać: to super. Jednak określenie, że ogólnie mam dobre relacje z rodzicami, nie zawsze znaczy, że umiem się z nimi zawsze, wszędzie i w każdej kwestii dogadać. Psychologowie mówią, ze o ile nie przekracza, to pewnych granic, to nic strasznego. W końcu jestem tylko nastolatką i odrębnym człowiekiem.<br /> <br /> <h2>Gdzie jest pies pogrzebany?</h2><br /> I tutaj powinno się wymieniać kilka przyczyn, tego że nagle jakoś ciężej zrozumieć rodziców.<br /> 1. Hormony<br /> Czyli czynnik czysto biologiczny. Zmienia się nasz wygląd fizyczny – nawet na oko wyglądamy bardziej dorośle. Do przemian dochodzi też w naszej psychice, np. inaczej reagujemy na otaczającą rzeczywistość. Coraz więcej nas drażni i denerwuje. Inne rzeczy stają się natomiast zupełnie obojętne. <br /> 2. Nie jestem już dzieckiem<br /> No tak rodzice narzucają nam coraz więcej obowiązków. Tłumacząc przy tym, że nie jesteśmy mali i możemy to zrobić. Krzywda nam się nie stanie. Ale te obowiązki nie zawsze idą w parze z pokładanym w nas zaufaniem, uzyskaniem prawa do samodzielnego podejmowania decyzji, czy nawet poważnego traktowania.<br /> 3. Moja odrębna tożsamość<br /> Wreszcie zadajemy sobie pytania: kim ja właściwie jestem? Jaka jest moja życiowa rola? Czy ten świat ma sens i gdzie jest moje miejsce? Często proces poszukiwania własnej tożsamości przebiega przez postawienie się w opozycji z dotychczasowym środowiskiem. Czyli naszą rodziną. Atrakcyjniejsi towarzysko wydają nam się znajomi niż rodzice. Co nie znaczy, ze ich nie potrzebujemy.<br /> <br /> <h2>Żeby najmniej bolało</h2><br /> To, że linia komunikacyjna nam się przekrzywiła, to nic strasznego. Trzeba tylko pilnować, żeby nie doszło do wykolejenia. Czyli:<br /> 1. Nie podnoś głosu. Po pierwsze, krzyk to żaden argument. A raczej oznaka słabości. Po drugie, górę tu biorą emocje i rozum umiera. W stanie wzburzenia emocjonalnego nic rozsądnego nie da się wymyśleć. Po trzecie, krzyczenie na rodziców, to objaw braku szacunku. Po prostu bardzo niegrzeczne i niedojrzałe zachowanie.<br /> <br /> 2. Metoda małych kroków. Pokaż, ze jesteś odpowiedzialną osobą, której można zaufać. Przykładowo, nie domagaj się od razu samodzielnego wyjazdu na weekend. Zacznij po prostu od późniejszego powrotu do domu. I postaraj się przyjść punktualnie, z wcześniej ustaloną godziną.<br /> 3. Okaż trochę zrozumienia. Postaw się na ich miejscu. Jeżeli wykażesz, że rozumiesz ich niepokój. Zyskasz tym w ich oczach, bo przyznasz im racje. I sama może zrozumiesz w czym leży problem.<br /> 4. Zaskocz ich. Sama z siebie zachowaj się tak, aby byli zachwyceni twoją postawą.<br /> I pamiętaj sam też kiedyś będziesz rodzicem. A niedaleko pada jabłko od jabłoni. Jeżeli ty zachowasz umiar w swoim buncie, to jest nadzieja, że twoje dziecko też to kiedyś zrobi.<br />