<h2>Wolność ! </h2> <p>To także taka porada na przyszłość. ; ) Oczywiście, że w związku z aktywnością szczególnego znaczenia nabiera fakt „wolności” wychowanka, który często odróżnia się od „swobody”[Bardzo wartościowe wydaje się rozróżnienie między „swobodą” a „wolnością”, dokonane przez L. Jeleńską. „Swoboda”, jej zdaniem, łączy się najczęściej z brakiem występowania elementów, które mogłyby krępować człowieka (wychowanka) z zewnątrz (np. brak swobody w poruszaniu się z racji ciasnego ubrania). „Swoboda” może oznaczać brak więzów krępujących nie tylko człowieka, ale także inne istoty (zwierzęta). „Wolność” natomiast jest cechą charakteryzującą tylko człowieka i jest złączona ze sferą ducha ludzkiego. Z „wolnością” złączone jest panowanie rozumu, woli, uczucia, w życiu człowieka; czyli ta specyficzna władza, która polega na „władaniu sobą”. (Zob. L. Jeleńska, Sztuka wychowania, s. 95-96)]. Należy podkreślić szczególną ważność tej „wolności wychowanka”, która powstaje w jego relacji do wartości. Wartości bowiem pobudzają wolę, wymagają podjęcia decyzji, apelują. Oczywiście różne wartości czynią to w różnym zakresie. Na ogół większość ujęć filozofii wartości zgadza się z faktem, że im wyższa wartość, tym większa jest wolność człowieka. W ten sposób zrozumiałą staję się także wartość „wolności religijnej”, a więc tej, jakiej doświadcza człowiek stający wobec Najwyższej Wartości, jaką jest Bóg, który dla chrześcijanina jawi się jako Byt Absolutny i Najwyższy.</p> <h2>Aktywność wychowanka</h2> <p>Mówiąc o „aktywności wychowanka” jako o czymś najbardziej charakterystycznym dla niego, wskazujemy na konieczność własnej aktywności każdego człowieka na rzecz tworzenia kultury, życia społecznego, życia religijnego itd. Nie istnieją bowiem jakieś gotowce dla wszystkich rozwiązania społeczne i formy kultury, ale muszą być one przyjęte i przeżyte, przetłumaczone we własne życie i uczynione swoimi. Należy też stwierdzić, że wychowanek jest przygotowany do tego rodzaju aktywności, a nawet- jak o tym stwierdziliśmy wyżej- stanowi ona podstawowy rys charakterystyczny dla „bycia wychowankiem”. </p> <h2>Istota niepowtarzalna </h2> <p>Każdy bowiem człowiek, jest istotą niepowtarzalną, jest sobą samym, z własnym początkiem, z własnymi zadaniami i celami oraz z własną drogą „urzeczywistniania swojego człowieczeństwa”, która jest wyznaczana przez wewnętrzne siły będące do dyspozycji człowieka. Te siły do „urzeczywistniania swojego człowieczeństwa” niosą w sobie wielką energię i to one stanowią o sukcesie wychowania. Bez ich działania niewiele zdziałaliby wychowawcy niosący zewnętrzną pomoc. Siły te dają o sobie znać w postaci wielkiego wewnętrznego imperatywu i wielkiej determinacji w wychowanku [Zob. w tej kwestii m.in. L. Jeleńska, Sztuka wychowania, s. 91-100]. </p> <h2>Wystarczy obserwować. </h2> <p>Wystarczy już zwykła obserwacja dziecka, aby zauważyć, jak wielkim jest ono splotem sił i energii w zabawie, w wykonywanych ruchach, w działaniu, w słuchaniu i obserwowaniu, w chwytaniu różnych rzeczy i w wysiłkach manifestowanej samodzielności, w których wypracowuje coraz ewidentniej swój styl życia, swoje postawy i sposoby działania, poznawania, przeżywania itd. Wraz z postępującym rozwojem budą się w wychowanku „dążenia”, które są skierowane na miłość, prawdę, dobroć, piękno, pełnię życia. Są one cennymi siłami działającymi w wychowaniu i stanowią istotną część, zdaniem niektórych, wręcz połowę wszystkich czynników wychowawczych. W tym artykule pisałam troszkę bardziej skomplikowanym językiem. Jest to artykuł dla bardziej zaawansowanych w dziedzinie pedagogiki i psychologii więc w razie pytań piszcie. ; ] Czekam na Wasze odpowiedzi. : ) </p>
