Zaloguj się✗ Zamknij
Jestem Rastafarianką Czy uważacie takie osoby...
za dziwne ? I że to wszystko co zaczęło sie na Jamajce to bzdura ? Czy racze to tolerujecie ? W ogóle co sądzicie na ten temat ?
ODPOWIEDZI (10)
chwilę temu
OgarnijSieBlauu 2010-12-06 19:57:38
Ech kochanie nie pouczaj mnie bo duzo wiem na ten temat.
Rastafarianizm wywodzi swoją nazwę od Ras (książę) Tafari Makonnen, czyli chrzestnego imienia cesarza Hajle Selasje, którego koronacja była traktowana jako spełnienie wygłoszonego trzy lata wcześniej proroctwa faktycznego inicjatora tej religii, Marcusa Garveya:
Look to Africa for the crowning of a Black King; he shall be the Redeemer.
Spójrzcie na Afrykę, na koronację Czarnego Króla; on będzie Odkupicielem.
oraz kilku proroctw biblijnych.
Cesarz Haile Selassie przyjął po koronacji biblijny tytuł „Króla Królów, Pana Panów, zwycięskiego lwa plemienia Judy” i zgodnie z wierzeniami rastafarian jest 225. władcą Etiopii, w ciągłym łańcuchu królów Etiopii, zaczynającym się od samego biblijnego króla Dawida.
Garvey wierzył w ideę panafrykanizmu, głoszącego, że kiedyś wszyscy czarni ludzie powstaną, połączą się w pełnym braterstwie i odzyskają Afrykę z rąk białych kolonizatorów. W latach 20. i 30. XX w. podróżował on po różnych krajach karaibskich z pół-religijnymi, pół-politycznymi kazaniami. Znalazły one szczególny oddźwięk wśród rolniczej ludności Jamajki. Po koronacji Haile Selassie w 1930 r. Garvey ogłosił go nowym mesjaszem. W tym czasie Etiopia była jedynym w pełni niepodległym państwem w Afryce, a Haile Selassie jedynym czarnoskórym władcą, którego poważnie traktowano w Europie. Sam Haile Selassie był chrześcijaninem obrządku etiopskiego i nie chciał mieć nic do czynienia z nowopowstałym ruchem polityczno-religijnym.
Jeden z głównych kaznodziejów rastafariańskich, Leonard Howell, ogłosił w latach 30. podstawowe prawdy tego ruchu społeczno-religijnego. Były to:
nienawiść do białej rasy,
wiara w wyższość czarnej rasy,
dążenie do zemsty na białej rasie za wszystkie krzywdy, które uczyniła czarnym ludziom,
walka z legalnym rządem Jamajki (sprawowanym w tym czasie przez białych),
czynienie przygotowań do powrotu do Afryki,
uznanie cesarza Haile Selassie za mesjasza i jedynego prawowitego władcy czarnych ludzi.
Po tym ogłoszeniu, Howell został aresztowany i osadzony w więzieniu na 2 lata. Po wyjściu z więzienia ustanowił on komunę o nazwie Pinnacle, która stała się pierwszą „wzorcową” komuną rastafariańską. Prawdopodobnie to w tej komunie wprowadzono zwyczaj palenia gandzi i noszenia dredów.
Krzepnięcie ruchu
Rasizm występujący w pierwotnej wersji rastafarianizmu został z niego wyeliminowany. Większość współczesnych rastafarian odżegnuje się obecnie od idei supremacji czarnej rasy, aczkolwiek w niektórych środowiskach rastafariańskich reminiscencje idei panafrykanizmu są wciąż żywe. Jedna z największych współczesnych sekt rastafariańskich o nazwie Dwanaście Plemion Izraela zalicza wszelkie formy rasizmu do „sił Babilonu” i upatruje wyzwolenia się z jego okowów przez studiowanie i medytację nad Pismem, które jest dostępne dla ludzi wszystkich ras i wyznań.
Pod koniec lat 30. zarówno Jamajka jak i Etiopia znalazły się w trudnej sytuacji politycznej. W 1935 roku Etiopia została najechana i okupowana przez faszystowskie Włochy, co rastafarianie traktują jako prawdziwy początek II wojny światowej. Haile Sellasie udał się na emigrację do Wielkiej Brytanii, gdzie utworzył Światową Federację Etiopską, w ramach której gromadził donacje, pochodzące przede wszusykim od rastafarian. W dowód wdzięczności po powrocie do władzy przeznaczył on znaczne tereny w jednej z etiopskich prowincji na osiedlanie się rastafarian z całego świata.
Równolegle, w 1941 roku, komuna Pinnacle została rozwiązana i zakazana przez władze Jamajki. Mimo tego ruch rastafariański rozwijał się na Jamajce w częściowym podziemiu. W 1950 roku został oficjalnie zakazany. Wielu rastafarian było w tym czasie prześladowanych, bitych, zmuszanych do obcinania dredów i więżonych za palenie marihuany.
Etiopska wspólnota emigrantów rastafariańskich, wspierana finansowo przez współwyznawców na całym świecie, zdobywała tymczasem wpływy na rządy w Etiopii, stając się jedną z głównych podpór kulejącej władzy cesarskiej.
Odwiedziny cesarza
Haile Selassie w 1966 r. odwiedził Jamajkę, m.in. aby spotkać się ze starszyzną półoficjalnych komun rastafariańskich. Wizyta ta dała silny impuls do rozwoju tego ruchu na całym świecie, gdyż została zinterpretowana przez wielu rastafarian jako oficjalne uznanie swojej roli mesjasza przez Haile Sellasie, aczkolwiek on sam pozostał do końca życia chrześcijaninem obrządku etiopskiego i nigdy nie uznał oficjalnie tej roli.
Haile Selassie podczas pobytu na Jamajce starał się skierować ten ruch na bardziej pokojowe tory. Ogłosił on oficjalnie, że rastafarianie nie powinni opuszczać własnych krajów i emigrować do Afryki do czasu aż uda im się wyzwolić spod jarzma „Babilonu” wszystkich uciskanych ludzi we własnym kraju, co radykalnie zmieniło charakter tego ruchu z panafrykańskiego na bardziej uniwersalny. Cesarz wysłał także na Jamajkę koptyjskich duchownych.
Walter Rodney, profesor na Jamaica University, utworzył w 1968 roku „Ruch Czarnej Siły” (Black Power Movement), który przejął wiele idei rastafarianizmu i razem z nim rozprzestrzenił się na inne wyspy karaibskie – Trynidad i Tobago, Dominikę i Grenadę.
Okres po śmierci cesarza
Mimo śmierci Haile Selassie I w 1975 roku, w następnych latach wystąpił wzrost popularności rastafarianizmu na świecie, głównie za sprawą sukcesu komercyjnego związanej z nim muzyki reggae. W pierwszej połowie lat 70. reggae zyskało dużą popularność w Stanach Zjednoczonych i Europie, głównie za sprawą charyzmatycznego piosenkarza Boba Marleya i jego zespołu The Wailers.
Po śmierci cesarza rastafariańscy „uczeni w piśmie” podzielili się na dwie frakcje. Pierwsza z nich głosiła, że cesarz przeniósł się czasowo do nieba, gdzie po mającym niebawem nadejść końcu świata będzie wybierał sprawiedliwych spośród ludu Rasta. Druga wierzyła, że tak naprawdę nie umarł, jego śmierć została sfingowana przez „siły Babilonu”, a tak naprawdę ukrywa się on gdzieś w Afryce czekając na odpowiedni moment, aby poprowadzić swój lud do Ziemi Obiecanej. W swojej drugiej wersji rastafarianizm funkcjonuje jako sekty i luźne grupy wyznawców, w Europie i Stanach Zjedoczonych stanowiąc jedną z subkultur młodzieżowych.
POZDRAWIAM Cię !
blessyaboy 2010-12-06 20:21:37
nie przeszkadza mi to a wielu osobom się to podoba tak że hohoho
Odpowiedz na ten komentarzjednorozcesawsrodnas 2011-07-29 15:55:16
nie nie przeszkadza mi :) kocham reggae i kręci mnie ten kliamcik
Odpowiedz na ten komentarzTheFiumee 2010-12-06 19:52:43
Chyba sama nie wiersz do jakiego ruchu należysz, powstał na jamajce w drugiej połowie lat 60-tych ubiegłego wieku a jego nazwa wywodzi się od Ras Tafari Makkonena pierwszego czarnego cesarza etiopskiego.
Co do ludzi należących do tej subkultury to nic nie mam ale nie znoszę wręcz pozerów którzy nic na temat tej ideologi(wręcz religii) nie wiedzą a mówią, ze należą do tej społeczności.
truskawkax33 2010-12-06 20:27:40
kocham rastafaraninów i muzykę reggae <33
Odpowiedz na ten komentarz