Chyba utknęłam we friendzonie... Sprawa...

wygląda tak. Jest pewien chłopak, którego poznałam dzięki naszemu wspólnemu koledze, poznaliśmy się w październiku 2014, w listopadzie już zaczęliśmy ze sobą chodzić, na początku było cudownie, tak jak przeważnie jest. W drugiej połowie stycznia 2015 mieliśmy ferie, w czasie ferii bardziej się do siebie zbliżyliśmy, chyba wiadomo w jakim sensie, nadal było cudownie. Do walentynek 2015 nie przetrwaliśmy, ponieważ on zaczął traktować mnie jak swoją własność, nie mogłam wyjść nigdzie ze swoimi znajomymi, bo on był negatywnie nastawiony do nich i nie ufał mi, o czym powiedział mi wprost. Każdy weekend musiałam z nim spędzać, już nie wspominając o tym, że traktował mnie jak jakąś maszynkę do zaspokajania jego potrzeb, żeby nie było, jak nie miałam ochoty to mu odmawiałam. Nawet moi rodzice (głównie mama, bo tata wszystkiego nie wiedział) doradzali mi, żebym z nim zerwała, bo mnie nie szanuje i ogranicza moją wolność. I zerwałam, dzięki temu czułam się wolniejsza, że nikt mnie nie ogranicza, ale jednak brakowało mi trochę jego bliskości, pomimo tego jaki był. Nasz kontakt się urwał na jakiś czas, wróciliśmy do siebie jakoś tak, że w maju na mojej 18-nastce byliśmy razem, po imprezie zrobił mi awanture, ale mimo to jakoś ze sobą ciągneliśmy (wiadomo było raz gorzej, kłótnie, nie odzywanie się do siebie, a raz dobrze), aż do momentu, gdy ja chciałam z przyjaciółkami wyjechać na mazury w wakacje 2015 na 3 dni, on nie chciał się zgodzić, więc z nim zerwałam i wyjechałam tak jak chciałam. Później jak gdyby nic odezwał się do mnie w listopadzie 2015 z zaproszeniem na swoją 18-nastkę, a wcześniej się śmieliśmyc że jak nie dotrwamy razem do jego 18-nastki to i tak mnie na nią zaprosi, a ja powiedziałam, że pójdę na nią nawet jak będę miała już nowego chłopaka, to przyjdę z nim, ale nie poszłam w ogóle, bo nie chciałam się z nim widzieć, iść na jego 18-nastke jak gdyby nic się nie stało. W styczniu 2016 roku miałam studniówkę, poszłam na nią z kolegą rówieśnikiem ze szkoły. Kilka dni przed studniówką wróciliśmy do siebie i niby mogłabym jeszcze za niego zapłacić i wziąć go na studniówkę, ale tego nie zrobiłam, on nawet tego nie oczekiwał. Tym razem walentynki spędzaliśmy razem, ale do czasu mojej majowej matury zerwaliśmy ze sobą i tak przez całe moje długie wakacje nie miałam z nim realnego kontaktu, tylko na portalach społecznościowych, komentował moje zdjęcia, pisał do mnie, obiecywał że się zmieni, takie słowa to on mi pisał już enty raz, a po tym pierwszym zerwaniu od momentu naszego poznania się usunął mnie ze znajomych na fb, ale po powrocie do siebie dodał i już przy kolejnych rozstaniach nie usuwał. Pod koniec 2016 roku na instagrama dodałam zdjęcie, na którym leżałam na łóżku, na którym mój biust prezentował się jako większy (miałam bluzkę z niedużym dekoltem), on skomentował: "Push up!", ja mu odpisałam, że nie, urosły, a on napisał: "daj sprawdzę", a ja mu odpisałam, że już miał swoją szansę, a nawet nie jedną, a on odpisał, że wcześniej miałam mniejsze cycki. Na początku tego roku się do mnie odezwał i zaprosił mnie na studniówkę, dokładnie 2 tygodnie temu byłam z nim na jego studniówce, dalej się spotykamy, ale na stopie przyjacielskiej. Nie ukrywam, że chciałabym czegoś więcej, bo brakuje mi bycia z nim naprawdę blisko fizycznie. Ale już tyle razy do siebie wracaliśmy, tyle ze sobą przeżyliśmy, że ja pomimo tego, że bardzo chcę byc z nim razem, nie wiem czy jest sens, żeby oszczędzić sobie później cierpienia, z drugiej strony, coś musi być na rzeczy skoro tak nas do siebie ciągnie, a oboje już dawno moglibyśmy być z innymi osobami. Nie wiem co robić, co o tym sądzić? Jak doprowadzić do związku z nowu? Czy jest sens w ogóle? Mamy po 19 lat, w tym roku kończymy 20. Sorry, że się tak rozpisałam, ale chciałam dobrze całą sytuację przedstawić.