Tak zupełnie przypadkiem miałam okazję...

rozmawiać z psychologiem, pierwsza rozmowa była taka luźna, dzisiaj spotkałam się z nią tak normalnie za pieniądze. Dużo ona mówiła o mnie na podstawie mojego wyglądu, ja to słuchałam i to się sprawdzało. M.in powiedziała że mam ładne ale bardzo smutne oczy, że po oczach wszystko widać, co siedzi w człowieku, że mam lekką depresję, że to widać po mojej postawie i że takich ludzi inni nie szanują i że najprawdopodobniej ja siebie także, bo na to pozwalam. Że podporządkowuje się danej grupie społecznej, ktora mnie zamyka na reszte ludzi, świata, ogranicza, przez co ja nie mogę się rozwijać, a że to ja powinnam być najważniejsza, ja powinnam być w centrum uwagi, ja powinnam być priorytetem dla siebie samej, nie inni. No i faktycznie tak jest. Może nie inni a mój chłopak jest dla mnie priorytetem, podstosowuje się mu, robię wszystko żeby to mu było dobrze, a on czerpie tylko korzyści z tego, ze ma mnie owiniętą wokół palca ale nic nie daje od siebie. Ta psycholog jeszcze nie wie, że ja mam takiego chłopaka, bo w większości to ona gada do mnie, ja tylko słucham i przytakuję, i łzy do oczu mi się cisną, że aż tyle można wywnioskować o mnie, o moim życiu po mojej postawie. Jeszcze powiedziała, że ona czuję, że gdzieś głęboko w sobie jestem inteligentną i mądrą osobą, ale tego nie pokazuję. Komplementowała, że mam oczy, twarz ładne i odnoszę wrażenie, ze w delikatny sposób mi zakomunikowała, że jestem ładna, ale pusta dlatego niektórzy mnie nie szanują. Powiedziała mi co mam zrobić, jeśli chodzi o mnie samą, jak pracować nad sobą, jak się rozwijać, że ile dobra dam innym tyle i mi od nich zostanie zwrócone, i że to motywuje, napędza do działania. Ale ona właśnie nie wie o tym jaki jest mój chłopak i że będąc z nim ja nie mam możliwości zmienić siebie, bo on mnie tak jakby uzależnił od siebie i ja teraz już zdaję sobie sprawę z tego, ale nie umiem tego przerwać, bo podoba on mi się z wyglądu i ogólnie czuję, że go kocham, przez krótki czas byłam z takim dość inteligentnym facetem, na każdym kroku przepuszczał mnie w drzwiach, otwierał drzwi od auta, odsuwał krzesło żebym usiadła, był bardzo delikatny, wszystko robił z wyczuciem. Ja nie oczekuję aż takiego traktowania ze strony faceta, bo to są takie drobne rzeczy, które nie mają większego znaczenia w życiu codziennym, nie wpływają na relacje międzyludzkie. Nie wytrzymałam z nim i wróciłam do tego poprzedniego, bo czuję, że go kocham i innego nie jestem w stanie pokochać. Psycholog wypisała mi na kartce rzeczy, które mam zrobić do przyszłego piątku (bo będziemy się spotykać raz w tygodniu), ale ja nie dam rady tego wykonać jak taka relacja mnie łączy z chłopakiem. Powinnam jej o tym powiedzieć? Mówiła mi już dzisiaj, że jeśli mam w swoim otoczeniu ludzi, którzy mnie zamykają w swoim kręgu jak w klatce to powinnam stopniowo ograniczać, zrywać z nimi kontakt no i żeby pod żadnym pozorem nie przywiązywać się do ludzi ani rzeczy, bo jak oni odejdą to boli, świat się wali tej osobie. W moim przypadku już za późno, już się przywiązałam do chłopaka, bo ja nie umiem nie przywiązywać się do ludzi, do rzeczy, zwierząt człowiek się przywiązuję a co dopiero do ludzi. Ciężko mi z tym. Powiedziała, że jak sama sobie nie poradzę to będę musiała iść do lekarza po antydepresanty, że ona przez 3 lata miała depresje, miała wypadek, w którym prawie straciłaby życie, to jej uświadomiło, że musi pomysleć o sobie, a nie tylko o innych, bo życie ma tylko jedno, jak każdy zresztą. Miałam 3 razy tabletki zmieniane, jedne były za słabe, drugie ją otumaniały, chodziła senna, a trzecie za mocne, po których była za bardzo pobudzona w końcu jakoś jej się to ustatkowało i już żadnych leków nie bierze no i ma męża, który ją wspiera więc już nie ma takich depresyjnych stanów. No a mnie nie ma kto wspierać bo ja się nie żale ze swoich problemów przyjaciołom.