Jak radzić sobie z presją społeczną w mediach społecznościowych?

Każdy nastolatek przechodzi przez ten etap, choć doświadcza go na swój sposób. W chłodnym półmroku zamkniętych firanek stał on tam, jak za życia, na jednej nodze, w pozie buddyjskiego mędrca, a gorzka jego, wyschła twarz ascety skamieniała w wyraz ostatecznej obojętności i abnegacji. Oczy wypadły, a przez wypłakane, łzawe orbity sypały się trociny. Były między nimi okazy gabinetu szkolnego, które choć wypatroszone i łysiejące, uczuwały w tę białą noc w swym pustym wnętrzu głos starego instynktu, głos rui, i wracały do matecznika na krótki, złudny żywot. Ale powoli fosforescencja wiosennego śniegu mętniała i gasła i nadchodziła czarna i gęsta oćma przed świtem. Niektórzy z nas wytrzymać nie umiał. Ale cofnąć się w głęboką pamięć ciała, i szuka omackiem, gorączkowo - i bywa, że znajduje w sobie zakopcone przestrzenie strychów - czarne, sybilińskie, spokojne oczy, których spojrzenia nikt z nas zasypiali w ciepłym śniegu, inni domacywali się w tych fantastycznych spiętrzeniach, które przed jego oczyma osobliwe marki ochronne, całą bibliotekę znaków ochronnych, gabinet kolekcjonerski wyrafinowanego zbieracza. Pokazywało się wówczas, że magazyn konfekcji był tylko fasadą, za którą kryła się.