Pojęcie „norma personalistyczna”

"norma personalistyczna"

Pojęcie „norma personalistyczna”, aczkolwiek występowało wielokrotnie w historii, a poraz pierwszy zostało wyraźnie zdefiniowane przez I. Kanta, jest oryginalną koncepcją K. Wojtyły. Jej wykładnia została przedstawiona w książce „Miłość i odpowiedzialność”, chociaż sam problem już poruszały wcześniejsze jego artykuły, jak np. „Zagadnienie katolickiej etyki seksualnej” czy też „Wychowanie miłości”. Rozumienie „normy personalistycznej” łączyło się wprawdzie u Wojtyły z próbą nowego spojrzenia na całość życia małżeńskiego- zostało opracowane na tym terenie treściowym i jest widziane jako swoista „metoda uzasadniania norm moralności”- to jednak znajdujemy tam wyraźne wskazówki, że jest to w ogóle „naczelna zasada ludzkich czynów, wedle której całe działanie człowieka, w jakiejkolwiek dziedzinie, musi być dorównane”.

ciąg dalszy

Jedną z odmian ludzkiego działania jest także wychowanie. Dlatego celowe jest krótkie przedstawienie koncepcji „normy personalistycznej” K. Wojtyły na gruncie pedagogiki. Wojtyła w swoim opracowaniu wyszedł od analizy tej rzeczywistości międzyosobowej , która nazywa się „miłością”. W tej relacji wskazuje na podstawową prawdę, że człowiek jako byt osobowy jest szczególną wartością, co pociąga za sobą pewne wymagania etyczne. Tą drogą dochodzi Autor do takiej interpretacji przykazania miłości bliźniego, którą wyraża w formie zasady: „właściwym odniesieniem do osoby jest miłowanie jej”.

co dalej ?

Podstawowym wymaganiem „normy personalistycznej” jest pełne uznanie wartości i godności osoby, które łączą się z biblijnym przekazaniem miłości bliźniego. Odnosząc tę normę do wychowania, można mówić o obowiązku afirmacji ponadrzeczowej i ponadkonsupcyjnej (ponadużytkowej) wartości osoby ludzkiej. „Norma personalistyczna” zabrania posługiwania się osobą jako środkiem do celu, jakimś bezosobowym narzędziem, czyli w taki sposób, który zaprzeczałby jej osobowemu charakterowi. Osoba posiada charakter ponadużytkowy i w tym duchu musi być dokonana jej afirmacja, która domaga się zachowania właściwych granic. Niedopuszczalne z punktu widzenia „normy personalistycznej” jest usiłowanie podporządkowania sobie osoby ludzkiej, prowadzące do zredukowania jej wartości

i na koniec :)

W Wychowaniu taka redukcja przejawiałaby się w traktowaniu przedmiotowym, w postawieniu osoby na równi ze światem rzeczy i dysponowaniu ją podobnie jak dysponujemy rzeczami. Tego rodzaju stanowisko prowadzi do jawnego pogwałcania praw przysługujących osobie ludzkiej ze względu na nią samą. Kolejny artykuł z dziedziny pedagogiki, też dla bardzie zainteresowanych i ciekawych, jeżeli coś niejasne z mojego trudnego pewnie dla niektórych języka-piszcie i pytajcie;]