Samobójstwo

Co to jest? Jakie są powody?

Samobójstwo to odebranie sobie życia. Powodem może być choroba psychiczna lub problemy emocjonalne. Bywa aktem desperacji, depresji, premedytacji, szantażu, głupoty. Żyć chce każdy Tak nakazuje instynkt. Zadawanie sobie śmierci to zawsze patologia. Dość często zdarza się, że samobójca nie pragnie śmierci, lecz zwrócić uwagę na siebie, na swój problem- w sposób najbardziej dramatyczny. Niestety, ten rodzaj szantażu (rodziny, chłopaka, nauczycieli, klasy) nierzadko kończy się śmiercią desperata. Samobójstwem z głupoty jest narkomania. Nie wiesz, że zaczyna się od trawki? Nie udawaj naiwnej. Od marychy do kleju, ekstazy, amfy- rzut beretem. Zatrzymać się w porę rzadko kto potrafi. Szybko pojawia się głód, męczarnia. Odwyk może skutkować nie na długo, potrzebny jest do tego charakter. Narkoman zazwyczaj go nie ma. Zatraca instynkt samozachowawczy. Przedawkowanie lub wycieńczenie krańcowe organizmu- i śmierć.

Przemyśl!

Normalny człowiek nie jest w stanie pojąć samobójstwa, ponieważ jest to czyn sprzeczny z naturą. Często samobójcy to osoby chore lub niezrównoważone psychicznie. Ale nie tylko. Powodem bywa ból, którego nie sposób znosić dłużej. Katusze przeżywa także ten, kto nie zapobiegł samobójstwu: nie przejął się sygnałami ostrzegawczymi- są niemal zawsze!- nie okazał zainteresowania, nie próbował pocieszyć, powstrzymać. Będzie go to dręczyło do końca życia. Dlaczego bywamy tak niewrażliwi na czyjeś cierpienie? Próba samobójcza często jest rozpaczliwym wołaniem o pomoc i zrozumienie. Bywa sposobem na beznadziejną samotność. Może wynikać z przekonania, że jest się zerem i nikt nas nie chce, nie potrzebuje, nie kocha.

Przeżyć czyjąś śmierć..Złe mysli..

Znałaś ją blisko. Czy faktycznie znałaś? Gdybyście naprawdę były sobie bliskie, nie przeoczyłabyś nadciągającej tragedii. Co w tym najbardziej przeraża? Nieodwracalność. Odwracalne może być wszystko- zerwanie, czyjś wyjazd na antypody, poczucie krzywdy, obraza. Nieodwracalna jest tylko śmierć. Nie sposób się na nią zgodzić, budzi w nas bunt, protest. Nie zobaczę jej więcej? Nie pośmiejemy się razem, nie pokłócimy o jakieś głupstwo. To niemożliwe! A jednak. Ludzie rodzą się- to naturalne, i umierają- to też naturalne, ale nie dla tych, którzy nadal żyją. Zwłaszcza, gdy ktoś bliski umiera na własne życzenie. Jedną z cech Twojego wieku jest nadwrażliwość. To stąd bierze się poczucie samotności. Nikt Cię nie rozumie, nie kocha. Nikomu nie jesteś potrzebna. Sama nakręcasz się i doprowadzasz do rozpaczy: wszystko traci sens, życie zaczyna okropnie boleć. Nie życie w ogóle, tylko Twoje życie, a w takim razie...Stop! Wyluzuj. Czas leczy rany, daj mu tylko szanse i nie poganiaj!

Kiedy i do kogo o pomoc?

Jeżeli nadal prześladują Cię czarne myśli i nie umiesz poradzić sobie z ich obsesyjnym natręctwem, warto odwiedzić specjalistę. Jakiego? Wybierz: Psychiatra to lekarz, który Cię zbada, wysłucha, udzieli rad i przepisze leki. W poradni zdrowia psychicznego nic za leczenie nie zapłacisz. Psycholog nie jest lekarzem, to specjalista od stanów ducha. Za pomocą testów określi Twoją osobowość, udzieli fachowej porady lub skieruje na terapię. Psychoanalityk to lekarz lub psycholog, który zaliczył studia z psychoanalizy. Psychoterapeuta może być psychiatrą, psychologiem lub psychoanalitykiem. Przed wizytą ustal, jakie ma kwalifikacje. Duszpasterz lub spowiednik- jeśli jesteś osobą wierzącą, rozmowa z nim może pomóc Ci spojrzeć z perspektywy wiary na siebie, na innych, na sens życia i cierpienia.