Bardzo krótka część rodzdziału pierwszego...
M
Motorola1.7k pkt
1.1k wyświetleń
mojej książki. Ocenicie?
W grocie panował dojmujący chłód. Wszyscy chowali się w cieniu, nie chcieli, aby towarzysze zobaczyli napięcie, jakie malowało się w tej chwili na ich twarzach. Tylko Antios siedział jak zawsze na swoim miejscu, miarowo kopiąc butem w rzeźbioną nogę stołu. Jego usta poruszały się prawie niezauważalnie, jakby szeptał jakieś, sobie znane modlitwy. Nagle ciszę przerwał rozdzierający krzyk. Chłopcy skulili się w swoich kryjówkach. Antios przestał uderzać w stół, a jego modlitwy ustały. Zamarł. Siedzący we wnęce skalnej Reis zacisnął dłonie w pięści.
- Dłużej już tego nie wytrzymam – powiedział cicho.
Twarze obecnych zwróciły się w jego stronę. Przez chwilę wszyscy milczeli oczekując kolejnego krzyku. Ich oczekiwania został nagrodzone powtórnym wrzaskiem, długim i rozpaczliwym.
- Może – zaczął wolno Antios – powinniśmy to przerwać…
- Co masz na myśli? – wycedził Reis, przesuwając się nieco w stronę swojego rozmówcy.
Jego twarz znalazła się w nikłym kręgu światła. Miał delikatne rysy twarzy. Zagryzł wargi i wbił spojrzenie w Antiosa.
- Mam na myśli – ciągnął ten, niezrażony nagłą wrogością przyjaciela – że powinniśmy… przejść granicę, znaleźć jej drugie wcielenie i je… zniszczyć. Wtedy przestałaby tak wciąż… przechodzić.
Trudno było mu znaleźć odpowiednie słowa.
- To jest moja siostra, idioto – wysyczał Reis. Jego ciałem wstrząsnęły dreszcze. Z trudem panował nad sobą – Zamierzasz ją zabić? – prawie to wykrzyczał.
Antios podniósł wzrok i spojrzał w oczy towarzysza. Powoli skinął głową.
Reis nie wytrzymał. Z krzykiem rzucił się na Antiosa.
Inni podbiegli aby ich rozdzielić, ale w rezultacie sami zostali wciągnięci w bójkę.
To sam początek. Zaciekawia kogoś? Podoba się? A może ktoś ma zastrzeżenia, propozycje zmian? Piszcie, proszę, to dla mnie ważne.
W grocie panował dojmujący chłód. Wszyscy chowali się w cieniu, nie chcieli, aby towarzysze zobaczyli napięcie, jakie malowało się w tej chwili na ich twarzach. Tylko Antios siedział jak zawsze na swoim miejscu, miarowo kopiąc butem w rzeźbioną nogę stołu. Jego usta poruszały się prawie niezauważalnie, jakby szeptał jakieś, sobie znane modlitwy. Nagle ciszę przerwał rozdzierający krzyk. Chłopcy skulili się w swoich kryjówkach. Antios przestał uderzać w stół, a jego modlitwy ustały. Zamarł. Siedzący we wnęce skalnej Reis zacisnął dłonie w pięści.
- Dłużej już tego nie wytrzymam – powiedział cicho.
Twarze obecnych zwróciły się w jego stronę. Przez chwilę wszyscy milczeli oczekując kolejnego krzyku. Ich oczekiwania został nagrodzone powtórnym wrzaskiem, długim i rozpaczliwym.
- Może – zaczął wolno Antios – powinniśmy to przerwać…
- Co masz na myśli? – wycedził Reis, przesuwając się nieco w stronę swojego rozmówcy.
Jego twarz znalazła się w nikłym kręgu światła. Miał delikatne rysy twarzy. Zagryzł wargi i wbił spojrzenie w Antiosa.
- Mam na myśli – ciągnął ten, niezrażony nagłą wrogością przyjaciela – że powinniśmy… przejść granicę, znaleźć jej drugie wcielenie i je… zniszczyć. Wtedy przestałaby tak wciąż… przechodzić.
Trudno było mu znaleźć odpowiednie słowa.
- To jest moja siostra, idioto – wysyczał Reis. Jego ciałem wstrząsnęły dreszcze. Z trudem panował nad sobą – Zamierzasz ją zabić? – prawie to wykrzyczał.
Antios podniósł wzrok i spojrzał w oczy towarzysza. Powoli skinął głową.
Reis nie wytrzymał. Z krzykiem rzucił się na Antiosa.
Inni podbiegli aby ich rozdzielić, ale w rezultacie sami zostali wciągnięci w bójkę.
To sam początek. Zaciekawia kogoś? Podoba się? A może ktoś ma zastrzeżenia, propozycje zmian? Piszcie, proszę, to dla mnie ważne.