Boże ... pomóżcie mi ...! ;( <płacze>

Słowo „rak” nabrało negatywnego znaczenia tylko dzięki ludziom. Gdy się je usłyszy to naprawdę „włos staje na głowie” i nieważne czy jest on złośliwy czy nie, zawsze powoduje dużo emocji.Wspólną cechą wszystkich chorób jest psychika. Chodzi mi o to, że gdy jest odpowiednia (pozytywna) to co by się nie działo zawsze dasz sobie radę. Ale gdy jest słaba (gdy nastawienie jest zupełnie bez objawów pozytywizmu) działa to zupełnie odwrotnie.
Z tego co wiem nowotwory się szybciej rozwijają gdy mają pod dostatkiem węglowodany i cukry.
Najważniejsze jest żeby przekonał się, że sam może sobie pomóc ;)

Mysle ze trzeba wspierac i spedzac jak najwiecej czasu z ta osoba aby czula ze jest w gronie najblizszych.Najwazniejsze to nie tracic nadzieji bo przeciez z tego swinstwa mozna sie wyleczyc wszystko zalezy od rodzaju raka i od leczenia. Podtrzymuj swojego chłopaka na duchu,mów mu ze bedzie dobrze i zeby w to wierzył najwazniejsze zeby sie nie załamywał.Choc banalne te słowa ale dodają otuchy....


On chce żyć normalnie tak jak do tej pory a choroba jest tylko "dodatkiem do jego życia".Naważniejsze jest czuć miłość bliskich, żyć tak jak się zyło do tej pory.Możesz być przy nim rozmawiać o głupotach, a nie o chorobie, zabrać go na spacer, do kina, podczas chemi kiedy organizm jest wykończony pomóc mu w najprostszych czynnościach ale nie na zasadzie wyręczania go ale udać ze bezinteresownie i z przyjemnością masz np. ochotę zrobić mu herbatkę ale nie nachalnie.
Na pewno nie patrz na niego współczująco, z politowaniem, nie być przesadnie miłą ani smutną...
Traktować tą osobę względnie, "normalnie'', jedyne co możesz zrobić to sprawić, żeby odczuł, że Go kochasz i żeby te ostatnie dni były dla Niego wśród bliskich w dobrej(na ile się da w takiej sytuacji) atmosferze.