Całe moje życie właśnie się zatrzymało w...

Musisz być silna, twojemu tacie teraz napewno potrzebne jest wsparcie! nie załamuj się!

Teraz nie możesz się załamać, po prostu nie możesz! Pewnie myślisz, że ja osoba postronna nie mam w tej sprawie do powiedzenia, że nie mam pojęcia jaki to ból. Nic bardziej mylnego mając niecałe 3 latka straciłam tatę, który o ironio umarł na złośliwy nowotwór płuc nie paląc papierosów. Pretensje do świata, do Boga... Nie życzę komuś tak 'udanego' dzieciństwa, takich wspomnień jakie mam...
Musisz być pełen nadziei o lepsze jutro. Przecież jeszcze nie padł ten wyrok, to tylko podejrzenie. Może to tylko drobne nieprawidłowości, które nie są spowodowane białaczką? Bądź przy nim, wspominaj dobre czasy, nie myśl o tym, że może być chory... Traktuj go tak jak zawsze, tak jakby to co się dzieje nie miało miejsca. Uwierz dla niego świat też się zawalił on też potrzebuje wsparcia być może nie chce pokazywać jak bardzo jego to załamało, że się boi. Wiesz, on jest głową rodziny i myśli o was, nie chce być przyczyną waszych cierpień. Jeśli jesteś wierzący to módl się, modlitwa pomaga w takich chwilach..
Jestem z Tobą, naprawdę. Ty też z nim bądź na dobre i na złe.

pozdrawiam.

Rozumiem to, doskonale Cię rozumiem. Nikt nie chce, żeby jego poukładane życie rozsypało się jak domek z kart. Każdy chce mieć całą rodzinę, którą ma od zawsze i nie wyobraża sobie, żeby kogoś z niej 'ubyło'. Myślisz, że ja się cieszę z tego, że mój tata... że on nie żyje? Minęło tyle lat a ja nadal cierpię, czas nigdy nie wyleczy tego cierpienia, nie sprawi, że zapomnę. Mój świat legł w gruzach ale Twój naprawdę nie musi. Wiem, że ciężko się z czegoś takiego pozbierać. Pozornie też jestem 'normalna' ale w moim sercu jest dziura, której nikt nie zapełni. Mam chyba dwie twarze ale najczęściej posługuję się tą 'dobrą' tą, która nie będzie nikogo martwić szczególnie mojej mamy, co może powiedzieć kobieta, która w wieku 29 lat niecałe 8 lat po ślubie zostaje sama z dwojgiem dzieci? Ja 3 letnie dziecko musiałam dorosnąć, dorosnąć o tak wiele lat jak na moje dziecinne życie. Dziecko, które czekało aż ukochany tatuś wróci i wszystko będzie jak dawniej.. Jakbym chciała być dalej tak naiwna jak w pierwszych miesiącach po jego śmierci...

Jestem przy nim non stop, ja się boję.. Poprostu pierwszy raz się boję jutra... Ja nie moge tego pojąć to jest dla mnie za trudne do zrozumienia, nie wiem ku**a nie wiem ; /.

przykro mi ale nic nie zrobisz. ale napisałeś że "możliwe że ma białaczkę" więc jeszcze na szczęście nie wiadomo czy na pewno.