Co o tym sądzicie ?

nas to poprostu przerasta i mówimy "Pas". Nie mamy już sił żeby ciągnąć to
wszystko dalej ... No bo z kąd młody nie doświadczony człowiek ma brać siły
gdy życie mu skopie du*e ... To nie jest takie łatwe jakim może sie wydawać
" wstać, otrzeć łzy, wziąść sie w garśc i iść dalej..." Nie każdy, prawie nikt
nie jest wstanie zostawić za sobą to co tak bolało, te wszystkie nie przespane
noce, litry wylanych łez ...Tego nie da sie od tak zapomnieć, wymazać z
pamięci i żyć dalej. Niby po każdym upadku powinniśmy wstać i żyć dalej
jak by tego nie było... Zacząć od nowa , jakby to był pierwszy dzień życia..

mogłabym napisać dokładnie to samo, mam tak samo, ale cóż poradzić....

Tylko ile ? Ile tych pierwszych dni jeszcze musimy "zaliczyć" żeby w końcu stać
sie naprwde szcześliwym ? I czy tak wogule to szczęście jest dla nas czymś osiągalnym,
dostępnym czymś do czego warto wogule dąrzyć , czy tylko nie osiągalnym marzeniem ?
Każy na pytanie "Jakbyś chciał żyć?" itp. odpowiada "szczęśliwie" jako ogulnik.
Gdyby zapytać kogoś czym jest szczęście to już gorzej z odpowiedzią, każdy go pragnie,
choć tak naprwde nie wie czym ono jest... Czy jest to stan ducha ? Czy może
jakaś żecz materialna? Czy szczęsie można kupić? Albo czy samo do nas przyjdzie ?
Czy to my mamy go szukac? A jeśli tak to gdzie ? Czy szczęście znajdziemy w skzole,
możę w szafie miedzy stertą ubrań, a mozę za ścianą u drugiego człowieka ?

całkowicie zgadzam się z Tb ....
życie daje popalić i to każdego dnia...:(
no ale trzeba żyć dalej , jeśli teraz cierpimy to kiedyś bd musiało być lepiej ...;]
"oby"

to udołu pierwsz po tem todrugie : )