Co sądzicie o tym wierszu?

Napisany pod wpływem chwili no i ciut późno - zmęczony jestem... niestety wiersz nazbyt prawdziwy.

Wspinałem się, jak po wieżowcu,
aż szczęśliwy dotarłem w końcu
do pewnej granicy przyzwoitości,
co sprawiło mi mnóstwo radości.

I jak winda, zatrzymało się uczucie, na piętrze.
I odkryło się jej prawdziwe wnetrze.
Wszystko runęło, jak z piasku.
Było słychać tylko oddzwięk wrzasku.

Mówiła, że czuje się, jak w raju.
Teraz, że koszmar na wytrzymania skraju.
Mówiła, że jest pewne uczucie.
Teraz zostało mi domysłów snucie.

Ona zapomniała, ale ja wciąż czuje.
Tylko wspomnienie o niej mnie ratuje.
Wypala mnie to powoli, jak papierosa.
Wysycham, jak bez porannego zimna, rosa.

I nie wiem, jak to się skończy.
Przeżyję albo życie mnie wykończy.