Cześć wszystkim. Pisze bo mam pewien problem a...

jesteś dorosła i możesz podejmować sama decyzję, z kim chcesz chodzić, i z kim chcesz iść na wesele. dla mnie to jest bez sensu że w tym wieku rodzice jeszcze coś mogą nakazać. ale moi rodzice byli podobni do czasu aż im się postawiłąm. i tobie też sie radzę w najgorszym wypadku im postawić, a najlepiej jeśli dalej z nimi mieszkać to się wyprowadź i po jakimś czasie powinini zmienic swoje nastaiwienie do ciebie .

To nie ulega żadnym wątpliwościom, że jesteś już dorosłą osobą i w pełni odpowiadasz za swoje czyny i swój los. Oczywiście rodzice na zawsze pozostaną twoimi najbliższymi osobami i bez wątpienia zawsze będą pragnęli dla ciebie jak najlepiej. Ale wchodzi tu jeszcze jeden aspekt, mianowicie różnica pokoleń, inne czasy niż ten okres gdy twoi rodzice byli młodzi. Ich rada z pewnością może być dla ciebie jakąś wskazówką do przemyślenia, ale ostateczny wybór będzie należał do ciebie. W końcu to twoje życie i postępuj tak jak mówi twoje serce. Powinnaś porozmawiać z rodzicami, przekonać ich do twojej drogi do szczęścia, bo to jest najbardziej cenne w życiu człowieka. Wiara, poglądy schodzą w takim momencie na drugi plan, to nie one powinny wpływać na ostateczny wybór człowieka w układaniu sobie życia w przyszłości. Myślę, że spokojna rozmowa z rodzicami, poparta rzeczowymi argumentami i głosem twojego serca, pozwoli im to wszystko zrozumieć.

Słuchaj swojego głosu wewnętrznego, a nie tego co mówią Ci inni ludzie ( nawet jeśli są to rodzice). Nawet jeśli ich nie posłuchasz i zrobisz coś po swojemu, a później okaże się, że zrobiłaś źle- to z tego też wypłynie dla Ciebie jakaś nauka. W końcu człowiek uczy się na błędach. Miłość jest silniejsza niż jakiekolwiek nakazy czy wiara. Jeżeli kochacie się z Twoim chłopakiem, to wybór jest prosty.

Z całą pewnością masz prawo do własnego życia i tu rodzice mogą udzielić ci pewnych rad ale nie mogą nic narzucić. Obawa czy życie ułoży się z tym chłopakiem jest uzasadniona bo nikt nie jest w stanie przewidzieć co w życiu się wydarzy. Ale jak widzisz na około ludzie się kochają, zakładają rodziny i ryzykują. Rodzice wychowali cię na porządną , odpowiedzialną osobę i na tym ich rola się kończy. Oczywiście należy ich szanować i liczyć się z ich zdaniem ale ty też musisz mieć własne życie i własne zdanie. Jeżeli polegasz na tym chłopaku i go kochasz to się nie wahaj . Życie masz tylko jedno i masz prawo do własnego szczęścia. Co do ślubu to jest teraz ślub mieszany. Jak sama nazwa wskazuje jest to ślub dla 2 osób o różnym wyznaniu lub osoby wierzącej z niewierzącą .Pozdrawiam i trzymam kciuki .

Chłopak raczej by nie zrezygnował z rzeczy które są u mnie zakazane, gdyż wszystkiego trzeba w życiu doswiadczyć a przy nim jestem szczęsliwa. Wciąż się zastanawiam że takie osoby jak ja innego wyznania nie powinny miec partnerów i być same.

Wiem, że podjęcie takiej decyzji jest trudne, ale skoro masz już 26 lat, to musisz wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Pewnie nie zaakceptują szybko twojego chłopaka, ale mam nadzieję, że w końcu się przekonają do niego i jego wiara nie będzie przeszkodą. Nie wiem natomiast czy nadal mieszkasz z rodzicami albo czy wspierają cię finansowo. Jeśli tak, to spróbuj się uniezależnić. Wtedy będzie ci pewnie łatwiej.

No chyba nie, oczywiście że masz żyć swoim życiem i swoimi decyzjami. Szczególnie, że mając 26 lat piszesz na takim forum o takich problemach. Zapewne w przyszłości byłaś pod dużym wpływem rodziców i sama nie wiesz co robić. Ja Ci powiem - rób to co uważasz za stosowne. Tylko twoje decyzje co do takich spraw są słuszne i tylko wtedy gdy ty je podejmiesz będziesz miała satysfakcję z nich. Nie możesz wiecznie pozostać pod wpływem swoich rodziców. Owszem, powinnaś brać ich zdanie pod uwagę, ale oni powinni uszanować twoje decyzje, szczególnie do spraw sercowych.
Przemyśl to sama
Pozdrawiam

Powinnaś zrobić to co uważasz za stosowne. Nikt za Ciebie życia nie przeżyje i nie podejmie decyzji, ani rodzice ani tym bardziej jacyś obcy ludzie z forum dla nastolatków. Sytuacja jest trudna, ale na pewno w głębi serca wiesz co masz zrobić. Rodzice raczej się od Ciebie nie odwrócą, jesteś ich ukochanym dzieckiem, musieliby być jakimiś fanatykami religijnymi żeby odtrącić córkę, która wybrała inną wiarę. Chłopak może w końcu mieć dość, bo ile razy można pójść na ustępstwa. Pomyśl czy tak bardzo Ci na nim zależy i byłabyś w stanie go zostawić. A czy on byłby w stanie zrezygnować z wielu rzeczy, które u Ciebie są zakazane?

Cześć. Nikt inny nie przeżyje Twojego życia tylko Ty. Musisz zacząć decydować w swoim życiu. Masz 26 lat nie jesteś nastolatką aby Ci rodzice decydowali za Ciebie. Sądzę że mieszkasz z rodzicami. Pierwszym krokiem na usamodzielnienie się jest znalezienie mieszkania i wyprowadzka. Nie daj się i powodzenia.

Całe zycie rodzice mi mówili żebym nigdzie nie chodzila z nikim sie nie spotykala tylko cały czas była praca, praca i pomaganie w domu a Oni i tak uwielbiaja moja siostre. Zabronili mi gdzie kolwiek wyjeżdzać żeby choćby nawet pozwiedzać zawsze były jakies prenetsje, że za mało robie w domu, i że tylko nasza religia jest dobra i nasza religia daje zbawienie. Nie wiem co powinnam robic a jak później bede żalowac że wybrałam chłopaka a nie zycie z rodzicami???????