czy będąc samotnym można być szczęśliwym?

Wszystko tak na prawdę zależy od charakteru człowieka. Są tacy, którzy dobrze się czują będąc samemu, bo lubią poświęcać czas swoim pasjom, samorealizacji i nie przywiązują zbyt wielkiej wagi do kontaktów towarzyskich. Jednak są też tacy, którzy potrzebują chociaż małego kręgu znajomych wokół siebie, bo nie lubią spędzać czasu samemu. Czują się źle i jest im smutno będąc przez większość czasu sam na sam. Wydaje mi się jednak, że więcej osób należy do tej drugiej grupy, bo pomimo tego, że każdy czasem lubi spędzać czas samemu prędzej czy później ta samotność zacznie mu doskwierać.

Szczęście zawsze jest pozorne, i nie zależy od drugiego człowieka. Jeśli komuś będzie brakować drugiej osoby, to może być nieszczęśliwy. Jeśli ktoś jest typem samotnika, nie zwróci uwagi na to, że jest samotny, i będzie się realizował inaczej. Zresztą, to, że ktoś jest samotnikiem lub też nie, nie wpływa na szczęście. W sensie, że zarówno jedna jak i druga osoba może być szczęśliwa lub też nie - niezależnie od tego, czy w ich w życiu jest inna osoba.

Samotność jest stanem, w którym człowiek nie jest szczęśliwy z zasady, więc nie - nie można. Można nie mieć nikogo wokół siebie, kompletnie się tym nie przejmować (a więc nie być samotnym) i wtedy być szczęśliwym. Bycie samemu nie oznacza bycia samotnym, ale bycie samotnym wyklucza bycie szczęśliwym.