Czy człowiek powinien wyzbyć się wszystkiego...

tego co go czyni jednostką indywidualną i człowieczą, wszelkich emocji i pragnień, po to by skupić się tylko na dążeniu do celu? Na wiedzy i rozwoju i w efekcie dobrej pracy? Na chłodno, zostawiając poniżej wszystko inne? Czy to jest właściwe rozwiązanie, jedyne w obecnej rzeczywistości, gdzie wiedza, kariera i pozycja społeczna zdają się mieć najwyższą wartość? Gdzie jest w tym wszystkim jeszcze miejsce na bycie sobą, na spełnianie swoich marzeń, które może przecież wiązać się z wyniesieniem na "niziny społeczne", bo brak miejsc pracy lub pensji tyle "co kot napłakał"...? Jak się odnaleźć w tym wszystkim, jeśli nie ma się ustalonego celu tak jak cała ta ogromna banda biorąca udział w wyścigu szczurów?


Btw. Nie ma kategorii "życie" ani "rozważania", więc jestem zmuszona dodać do "ciekawostek".