Ich losu niestety nie da się odmienić. Czy jest mi ich żal , może i można tak powiedzieć ale temat jest bardziej skomplikowany i poważny. Ludzie ci mają jak każdy inny człowiek pełne prawo do egzystencji w godnych warunkach ,niejednokrotnie potrzebują pomocy osób zdrowych ale należy im się miłość i szacunek. Myślę , że taką osobę kocha się jeszcze bardziej niż zdrową bo i ona kocha inaczej . Miłość jej jest szczera i bezinteresowna. Przychodzi chyba każdemu od czasu do czasu taka refleksja , jak dobrze ,że my i nasi najbliżsi są zdrowi. Każdy powinien spojrzeć na siebie i docenić właśnie to ,że otrzymał już na starcie swojego życia taki duży dar. Jak wiadomo , jak się jest zdrowym to się tego nie docenia i wiele osób na własne życzenie życie sobie lekceważy i marnuje.
8
G
gchor2
7 lat temu
Najlepsza
14
Wiesz co tu nie chodzi o żal...i nawet nie wiem, czy należy wobec Nich tego słowa w ogóle używać. Należy Im sie ogromny szacunek, zrozumienie, pomoc i empatia. Są dla nas ludźmi bardzo wartościowymi, gdyż pozwalają nam na chwilę refleksji i docenienie tego, że jesteśmy zdrowi i nic nam nie dolega. Dlatego trzeba ich wspierać i im pomagać.
14
B
blancos1986
7 lat temu
10
cześć, według mnie są to takie same osoby jak my tylko o innych preferencjach, możliwościach. Pomimo swoich ograniczeń często posiadają różne cechy czy uzdolnienia, których my nie mamy. Wiadomo, iż jest problem ich funkcjonowania we współczesnym świecie na co dzień, ale jeśli tylko są otoczeni przez swoich bliskich opieką i miłością to są w stanie w nim funkcjonować, dając sobie i innym siłę i nadzieję.
10
F
fisherjk
7 lat temu
2
Nie jestem pewna czy żal to prawidłowe określenie na to, co czuję. Owszem, czasem mi szkoda, że nie mają pełni możliwości, które mają osoby bez chorób, czasem jest mi po prostu smutno z tego powodu. Ale nie jest to żal - choć takie określenie może jak najbardziej w dużym skrócie opisać to, co czuję. Jestem generalnie bardzo empatyczna (czasem aż za bardzo) i od razu wyobrażam sobie siebie/kogoś bliskiego w takiej sytuacji.
Nie ma co żałować i litować się nad ludźmi z niepełnosprawnościami umysłowymi, to też ludzie, tyle, że o wyjątkowych potrzebach :)