Czy mieliście kiedyś tak że siedzicie w...

miejscu i patrzcie jak tracicie kogoś kto jest dla Was najważniejszy na świecie? Że nic z tym nie można już zrobić tylko płakać? Jeżeli tak to jak sobie z tym radzicie? Lub jak tak nie macie to jak byście próbowali żyć bez ukochanej nad wiele rzeczy osoby?