Czy miłość do 16 -latki ma jakiś sens. Jestem...

Jesteśmy niemalże rówieśnikami i naprawdę uwierz, że spory bagaż doświadczeń nie pozwoliłby mi na bliższe stosunki z osobą będącą jeszcze nastolatką. Patrze na życie już nieco inaczej, aniżeli wtedy, kiedy byłem 16,17, czy 19 latkiem Z autopsji znam częściową metamorfozę własnych priorytetów i podejścia do związku.
Dlatego też u Ciebie również widnieje niemałe prawdopodobieństwo braku happy end'u. Bądźmy realistami.

Nie czaję. Wszystko świetnie, pięknie, układa się, a Ty chcesz zrywać z powodu problemu, który nie jest żadnym problemem? No chyba sam widzisz, jaki to ma wielki sens. -.-
Spotykajcie się, jak ma wyjść, to Wam wyjdzie, a jak ma się rozpaść, to się rozpadnie. Nie baw się w proroka, wiek to też często tylko numerek, przestań na siłę szukać dramatów. Jest dobrze, więc się tym ciesz, a nie się zastanawiasz, czy kontaktu nie urwać.

Nie wygląda to kolorowo i przyszłościowo,ale znamy to tylko teoretycznie. Nie znamy ani Ciebie ani jej. Zdarzają się przecież wyjątki od reguły. dlatego uważam,że może warto spróbować. Nawet jeśli nie uda Wam się,to będzie to kolejne doświadczenie,który nauczy Cię czegoś nowego.

Mój chłopak jest ode mnie starszy o 8 lat i spotykamy się od 4. Wymarzony facet.

Moim zdaniem powinieneś się starać bo skoro Ci się podoba, dogadujecie się itd to chyba lepiej utrzymywać taką znajomość..Chociaż ja w sumie można powiedzieć że mam podobną sytuację bo od jakiegoś czasu spotykam się z facetem, który ma 25 lat a ja zaledwie 18..i z początku tak dziwnie się czułam ale teraz nawet nie odczuwam tej różnicy tylko szczerze mówiąc wątpie żeby coś z tego było poza tym nie wiem co on o mnie sądzi ale kurcze raz się żyję i wydaje mi się że wiek nie jest powodem do tego aby kończyć znajomość. Zresztą lepiej jest zaryzykować niż potem żałować że się czegoś nie zrobiło więc nie poddawaj się tylko walcz a może akurat wyjdzie z tego coś poważnego..Powodzenia ;)