Czy nieśmiałość to, to samo jak być...

Nie. Zamykasz się w sobie po jakiejś traumie z dzieciństwa czy ogólnie z życia, a nieśmiałość to nieśmiałość, dla jednych cecha charakteru pozytywna, a dla innych nie.

Chyba, że naskoczy do niewłaściwej osoby [nauczyciela/szefa] i dostanie po rajtach za to, że języka za zębami nie trzyma. :D
Sama stwierdzasz, że najlepiej być takim w miarę. Gdyby prawie obcy facet na Ciebie naskoczył nachalnie, to nie byłabyś zadowolona, no nie? A on będzie odbierany przez siebie i swoje otoczenia jako śmiałego. Wszystko zależy od kąta, z jakiego na sytuację patrzysz.

A jak nie będzie nie śmiałe, to i pokręci zadem żeby ktoś jej drinka postawił.
Czasem potrzeba ugryźć się w język i nie występować przed szereg.

Nie, to są dwie różne rzeczy, które mogą występować razem.

Być zamkniętym w sobie - żyć we własnym świecie i nie pozwalać innym ludziom, żeby cię poznali.

Być nieśmiałym - bać się kontaktów np. z obcymi osobami, ale niekoniecznie być zamkniętym na te kontakty.

Możesz być osobą generalnie otwartą i towarzyską, ale nieśmiałą np. wobec nauczycieli albo obcych ludzi na ulicy. Możesz być osobą zamkniętą w sobie, ale nie musisz mieć wtedy problemu np. z załatwieniem jakiejś sprawy albo zapytaniem obcego o drogę. Te cechy mogą iść w parze, ale nie muszą.

Spojrzenie tylko części się zmienia. Możliwe, że faktycznie stanęłaby po stronie dziecka nawet, gdyby nie miało racji. To nawet ma jakiś sens - wielu rodziców jest zapatrzone w swoje pociechy jak w obrazek i darzy je niesamowitą miłością, zaufaniem.
To takie "No co pani?! Moja córka, coś takiego?! Niemożliwe!" i tak dalej. Ewentualnie stwierdzenie, że miało rację.
Tego nie da się przewidzieć, bo i jako rodzic myślenie powinno jej się całkowicie poprzestawiać.

Naprawdę chcesz mieć bezczelne dziecko? Zobaczymy co powiesz za kilka lat.

Można się zamknąć w sobie bez względu na traumy, po prostu przez nieśmiałość (jak kwadrat i prostokąt). Lub po prostu, bo nie lubi się ludzi.

to chyba tylko ty tak sądzisz

Można walczyć o swoje i zachować przy tym kulturę.

Nie. Objawy są podobne, ale może mieć zupełnie różne podłoża.

Niekoniecznie. Niektórzy są zwyczajnie nieśmiali, a inni mogą mieć za sobą jakieś nieciekawe przeżycia albo po prostu tak im łatwiej.

Czyli może być bezczelne w stosunku do policjanta, nauczyciela albo sąsiada i wtedy będzie ok. Fajne masz podejście.

Ale nikt nie mówi, że jak ktoś jest nieśmiały, to od razu jest ciapą życiową.
W wielu dziedzinach życia jest to jednak potrzebne i wręcz pomaga w samokontroli.
Drugą sprawą jest to, że dzieci z zasady są bardziej śmiałe [albo już nawet bezczelne], ponieważ nie znają jeszcze do końca "życia" i funkcjonowania w społeczeństwie.
Wszystko z umiarem. Przesadna śmiałość też prowadzi głównie do kłopotów i nie jest zbyt pozytywna.