Czy sądzicie, że związek w wieku 15 lat może...

15 lat to nie jesteś za młoda na miłość to w sam raz. Jak sobie radzić w związku całowanie, przytulanie, komplementy i dużo miłych słów. Poświęcanie czasu tej osobie

Ja również nigdy nie szukałam chłopaka i nie chciałam go mieć, ale nie zmienie tego co czuję, a myślę, że się zakochałam, ale tak naprawdę...

Może się w miłość przekształcić, ale w tym wieku ludzie są niemal zawsze zbyt mało dojrzali emocjonalnie i zbyt krótko się znają, żeby już była mowa o miłości. Jednak nie można jej wykluczyć za jakiś czas, gdy obie osoby razem dorosną. Jeśli będziecie chcieli, to pójście do różnych szkół nie będzie żadnym problemem. A co do bycia w związku - na to nie ma poradnika. Każdy związek rozwija się w swoim kierunku i po prostu trzeba się nauczyć żyć z drugą osobą.
A gadanie, że zakochanie tudzież zauroczenie trwa do dwóch miesięcy to tylko kolejne durne, gimnazjalne mity. Może trwać i parę lat, jeśli ktoś się na daną osobę uprze.

A jakbyś zamieniła w tym co napisałaś słowo "kocham" na "podoba mi się"? Co o tym myślisz?

Oczywiście że ten związek jest możliwy. Wszystko oczywiście zależy od waszego uczucia jak i waszego podejścia do tej sprawy. Jeśli siebie kochacie , zależy wam na was i myślicie o sobie na poważnie to nie widzę problemu. Mam nadzieję że wam pomogłem. Związek jest bardzo poważnym krokiem w tak młodym wieku. Jeszcze trzeba tylko wiedzieć czy dorośliście do tego kroku emocjonalnie jak i psychicznie. Wiedza na temat swojego partnera w związku też jest niezbędna aby związek miał jakąś szanse na sukces. Co lubi, czym się interesuje, Co mu się w tobie podoba , nad czym trzeba popracować. Związek to ciągła praca nad sobą i nad waszym uczuciem względem siebie.

Przepraszam za błędy ,ale się spieszyłam

Myślę, że jeśli na prawdę coś do niego czujesz, to powinnaś mu to powiedzieć. Sam znalazłem się kilka dni temu w podobnej sytuacji, tylko że to ja byłem chłopakiem :) Nawet pomimo tego, że go odrzuciłaś, on nadal może mieć nadzieję, cały czas o Tobie myśleć i ewentualnie rozpaczać :) Szczególnie, jeśli sądzisz, że od samego początku była między wami chemia. Jeśli na prawdę mu na Tobie zależy, to inne szkoły i brak dojazdów go nie powstrzymają przed spotykaniem się. Powinnaś mu to powiedzieć, abyś potem nie żałowała, bo tak na prawdę, co się może stać? Ile mnie już porażek w sprawach sercowych spotkało to trudno zliczyć. Traktuj każdą z nich, jak wzmocnienie, coś co nie pozwoli Ci popełnić tych samych błędów :) Jeśli ewentualnie chciałabyś lepiej poznać "męski punk widzenia" na tę sprawę, zapraszam do wiadomości prywatnych :)

To jest coś więcej niż tylko "podoba mi się " ,ale to też nie jest miłość

Sama sobie to możesz łatwo udowodnić. Za co go kochasz?

Dokładnie. Ni mniej ni więcej, a samo podobanie nie wystarczy na zapowiadający się wieloletni związek na odległość. Takie są realia.

Chciałem napisać, że niektórzy ludzie nigdy się nie zmieniają, ale stwierdziłem, że mógłbym być wtedy za bardzo złośliwy ;)

Od 13 roki życia? Gratuluję, że wam się udało, ale mam pytanie. Co czułaś gdy go poznałaś i czy wtedy to była już miłość czy jeszcze zakochanie?

Ja myślę, że kocham w nim wszystko, nawet jego niedoskonałości i to ,że on jest pewny siebie i wszędzie go pełno, a ja jestem nieśmiała. Kocham gdy mnie komplementuje choć ja nie przyznaje się do tego. Kocham gdy mówi do mnie zdrobniale ,a ja nie lubię tego. Kocham go całego, ale co znaczy słowo kocham? Dopiero się tego uczę...

Nic nie czułam, bo znamy się od 1. klasy podstawówki.
Z początku to on się starał, a ja podchodziłam bardzo sceptycznie do całej sprawy. Wtedy to było tylko bardzo silne zauroczenie i pewnie, gdyby przestał o mnie zabiegać, na tym by się skończyło.
Teraz znam go bardzo dobrze. Wiem co powie, co zrobi, jak zareaguje na wiele rzeczy. Mimo wszystko, nie potrafię już powiedzieć że bezgranicznie mu ufam, że nic złego się nie wydarzy, że znam go w 100%. Nigdy nie ma się takiej pewności, ale miło jest chociaż przez jakiś czas żyć w tak błogim i utopijnym przekonaniu. Kiedyś się sielanka kończy, haha. :D

Wszystko zależy od ludzi. Wiele uczuć się wypala, inne nie są wystarczająco prawdziwe żeby przetrwać, jeszcze inne znikają bo "za młodo", bo "trzeba się wyszaleć". Ile ludzi tyle przypadków, ale właśnie dlatego mało jest związków wieloletnich między młodymi ludźmi.
Ja z moim ciołkiem jesteśmy razem od.. 13 roku życia? I wiele razem przeżyliśmy, nawet pół roku rozstania. Moje koleżanki w tym czasie miały po kilku/kilkunastu chłopaków, my myśleliśmy o sobie bardzo poważnie. Czasami aż nazbyt, kiedy to wszystko nas przerosło, stąd rozstanie.
Nigdy nie jesteś w stanie przewidzieć całego życia naprzód. Związek to dwie osoby, dwa różne charaktery. Zanim się poznacie minie kilka lat, zanim się dotrzecie minie kolejne kilka, może wydarzy się coś złego, może zmienicie o sobie zdanie, a może nie. Nikt nie jest w stanie powiedzieć Ci "weź tego, on jest OK i będzie fajnie".
Czasami warto nawet popłakać, powyzywać i tęsknić, bo to są elementy życia, dzięki którym poznaje się je w tym prawdziwym, nieprzerysowanym wymiarze.
Jeśli widzisz, że mu zależy, to może zaryzykuj? Do niczego się nie zmuszaj i po prostu śledź swoje uczucia. Nawet jeśli nie zostaniecie parą na dłużej, to może przyjaciółmi? Życie pisze dziwaczne historie.
Śmiem twierdzić, że nikt nie jest dojrzały na tyle, by trwać niezłomnie wciąż przy swoich poglądach, uczuciach i tych samych ludziach. Nawet przez 30 wspólnych lat nie raz zdarzają się zwątpienia, trudności.