Czy to depresja?

Każdy z Nas ma czasem gorsze dni, ja też mam dni podobne a nawet takie same jak Ty. Myślę że to są objawy depresji, owszem. Natomiast, na sam początek radzę po prostu wyjść do ludzi, zaproś kogoś do kina, na kręgle albo na zwykły spacer, rower, rolki. Musisz zająć myśli czymś innym, zacznij ćwiczyć, pełno jest ćwiczeń na YouTube. Jeżeli to Ci nie pomoże, zgłoś się do psychologa, chociażby szkolnego ;) Również chodziłam, i to nie żaden wstyd.

Walczyłam z depresją długo - do teraz mam wrażenie, że i tak jestem jej niewolnikiem. Depresja to poważna choroba duszy i ciała. Ok, można to sobie na początku tłumaczyć, że czasami każdy ma słabsze dni, że coś się nie udało, że relacje z rodzicami nie takie - do czasu. Kiedy pojawiają się myśli o tym, aby zrobić sobie krzywdę, bo innym będzie lżej bez Ciebie, bo Ty w końcu przestaniesz się męczyć itp należy zacząć się martwić. Ja miałam 17 lat, gdy wykryto u mnie depresję i nerwicę lękową, trafiłam do szpitala po zasłabnięciu a później a konsultację do psychiatry, który chciał mnie zamknąć w szpitalu psychiatrycznym.

Depresja, to taka choroba, która sprawia, że czasami wieczorami czujesz się szczęśliwa, możesz się śmiać, jeść (ja nie mogłam jeść całymi dniami, tata zmuszał mnie do jedzenia, przygotowywał , kroił w drobne kostki abym nie męczyła się gryzieniem :D ), masz ochotę spotkać się ze znajomymi i nie chcesz spać , nie chcesz bo wiesz, że rano będzie znowu tak samo - nie będziesz miała siły stać , będą bolały Cię nawet włosy, będziesz czuła ból duszy...

Zdaję sobie sprawę z tego, że powiedzenie rodzicom o swoich objawach jest dla Ciebie trudne - moi po konsultacji u psychiatry uznali mnie za wariatkę, którą koniecznie trzeba zamknąć.
Mogę polecić Ci pójście do lekarza rodzinnego, opisz mu swoje objawy. To nie psychiatra, który będzie Ci doradzał, słuchał - lekarz rodzinny zapisze receptę.
Mi gdy skończyły się leki od psychiatry, lekarz rodzinny zapisał bez proszenia leki o podobnym działaniu - tańsze.
Wiesz co jest najlepszym lekarstwem ? Znajomi. Ja przy depresji zmuszałam się do wyjścia z nimi gdziekolwiek bo wiedziałam , że na moment zapomnę. Tez nie miałam ochoty nikogo oglądać. Nawet prosiłam kolegę by zabierał mnie na spacer bo zwariuję i każdego dnia po 19 przychodził i zabierał mnie na spacer. Słuchał moich żali, płaczu... Zabierał mnie na spacer tak regularnie jak pieska :D

Nwm czy to depresja ale w takiej sytuacji proponuje jakieś hobby ja miałem taki podobnie ale po dołączeniu do strzelca się to zmieniło teraz jestem bardzo szczęśliwa i otwarta osoba :)
Watpie że cię taka forma spędzania czasu interesuje ale są też inne ciekawe zajecia.
Napewno coś sb znajdziesz :)

Nikt tu nie jest lekarzem (chyba), a tylko lekarz może zdiagnozować depresję. Zresztą co to za różnica czy ją masz czy nie masz? Myślisz, że dostaniesz jakieś leki i wszystko będzie ok? Nie, jeśli chcesz z tego wyjść, to przede wszystkim musisz się wziąć za siebie i zmienić nastawienie.