Czy to normalne?

Ja kiedyś nie lubiłam chodzić spać, bo się nasłuchałam o ludziach, którzy zmarli w śnie. Po prostu położyli się spać i usnęli na wieczność, bałam się, że ze mną też tak może się stać. Ale też zastanawiałam się jak się zasypia, co to jest wgl. ten sen. To było wtedy jak leżałam długo w łóżku, bo nie mogłam zasnąć, gdy zdarzyło mi się to pierwszy raz, bo przeważnie to szybko zasypiałam, teraz też czasem szybko zasypiam, a czasem długo, ale to kwestia godziny o której kładę się spać. Ale mi to przeszło i teraz sen uważam za odpoczynek. I lubię jak wstaje następnego dnia i patrzę, że jest piękna, słoneczna pogoda, wtedy szybko się ogarniam i wychodzę z domu na kilka godzin. Trochę gorzej jest, gdy się budzę i jest, np. 12-13 na zegarze. Mam do siebie trochę wyrzuty sumienia za to, że za długo spałam, bo poszłam za późno spać, że zmarnowałam już pół dnia, zamiast zrobić coś pożytecznego. Może teraz Twoje myślenie też Ci kiedyś przejdzie, tak jak Tobie. Gwarantuję Ci, że długo bez snu byś nie wytrzymała, bo każdy organizm potrzebuję wypocząć, czyli się przespać co najmniej 7 godzin, aby być wypoczętym.

Też tak mam tylko nie aż tak dramatycznie xd. Rozwiązaniem może być jakąś miłą niespodzianka na poranek, np każdego ranka będzie na ciebie czekać batonik który ci smakuje, albo na śniadanko rób sobie koktajl, innymi słowy spraw sobie przyjemność. Wiem ze to brzmi trochę głupio al kto wie?

Sposób jest tylko jeden - żyć tak, żeby nie żałować poprzedniego dnia. Skoro czujesz, że coś jest ci odbierane to najpewniej o to chodzi - nie wykorzystałaś dobrze czasu i kładąc się spać, w okresie największych refleksji nad życiem i minionym dniem, masz świadomość, że coś straciłaś, czego już nigdy nie odzyskasz. I tak zresztą jest.