czy to normalne z jego strony?

A wiesz że dwudziestodwuletni faceci nie "pytają o chodzenie"? Chodzić to można z psem na spacer, a spotykając się z jednym, konkretnym chłopakiem przez dłuższy czas, to jest logiczne, że jest się parą. Nie dorosłaś emocjonalnie do takiego związku, bo nawet nie wiesz, że w nim jesteś, więc zakończ znajomość.
A on, owszem, ma swoje potrzeby. Ty tych potrzeb nie spełnisz, bo jesteś dzieckiem, a on dorosłym facetem. Jemu jest łatwo się z tobą spotykać, bo wie, że się nie sprzeciwisz, bo jesteś na tyle niedojrzała i niepewna siebie. No i, jak widać, facet robi sobie z tobą, co chce.
Ta wasza relacja, twój opis, to piękny, typowy sponsoring - po południu do restauracji, na zakupki, a potem do niego... Eh...

Tak to jest normlane, jak czujesz ze masz na niego ochote i umiesz sie zabezpieczyc tak zeby nie zrobic sobie dziecka przy pierwszej okazji to kochaj sie z nim. Zobaczysz bedzie cudownie. Skoro wytrzymal 10 miesiecy to na pewno nie odpusci jak juz to zrobicie. Nie sluchaj innych tylko siebie, to ze masz szanse na udane zycie erotyczne moze niektorych czynic bardzo zazdrosnymi i zawistnymi. Spotykacie sie codziennie, calujecie i przytulacie - jestescie razem.

Tak. A dlaczego uważasz ze nie moglibysmy być razem?

Napisałam, jaki efekt dał twój opis znajomości w połączeniu z twoim brakiem rozeznania w sytuacji. Nie napisałam, że facet ci płaci za spotkania (a sponsoring to nie tylko stosunek waginalny, ale również tzw. inne czynności seksualne, to tak na marginesie). Znajomości nie musisz kończyć, byłoby to zalecane, ale możecie usiąść i porozmawiać jak ludzie, wyjaśnić i pozostać na stopie przyjacielskiej. Wszystko w życiu tak dosłownie bierzesz?

Jaki sponsoring skoro nie uprawiamy seksu? Po za tym co mielibysmy robić nawet jako para przecież nie będziemy siedzieć cały dzień w domu. Masz racje może nie dojrzalam jeszcze do takich spraw ale akurat z tym sponsporingiem to przesadziles /as. Po za tym jak mam zakończyć znajomość z nim skoro juz się z nim zrzylam i ja nie wyobrazam sobie dnia bez niego.

Po pierwsze - inny stopień dojrzałości emocjonalnej. Po drugie - inne zapatrywania na życie. Twoja najbliższa perspektywa i wyzwanie? Matura. Jego? Praca, utrzymanie się, opłacenie podatków i rachunków. Co innego spotykać się z kimś tak po prostu, nawet często,a co innego tworzyć z nim związek, na równi. Ty czego innego potrzebujesz w związku, on też czego innego. Głównie właśnie przez to, jak różni się wasze życie, bo nawet nie jest to stricte kwestia wieku.
Ty oczekujesz innego wsparcia, on innego. On podejmuje decyzje, które ważą na jego przeżyciu codziennie, zajmuje się pracą. Ciebie utrzymują rodzice i tak naprawdę nie znasz choćby wartości pieniądza, bo nie chodzisz sama na zakupy i nie decydujesz, czy możesz sobie pozwolić na droższy chleb, czy pozostać przy tym, co zwykle. Takie decyzje podejmują w twoim domu rodzice. I kiedy ten dorosły facet będzie potrzebował wsparcia i rady w kwestii swojego utrzymania, ty nie będziesz dla niego dobrym wsparciem ani punktem odniesienie, nie wniesiesz swojej opinii, bo jej nie masz, nie z twojej winy, tylko po prostu w tak różnych punktach życia się znajdujecie.
To nie znaczy, że w ogóle nie ma szans, nic, zero, katastrofa. Są ludzie, którzy są w takich związkach i jakoś w nich wytrzymują. Wśród moich znajomych też bywały takie. Wszystkie się rozpadły, więc stąd ja mam takie podejście do tego typu znajomości, a nie inne. 16 lat też dawno nie mam. Ale ktoś może mieć opinię inną i również inne doświadczenia.
Dlatego to, co na pewno powinnaś zrobić, to z nim na spokojnie usiąść i porozmawiać, ustalić, jak ta relacja ma wyglądać. Tego nikt z internetu za was nie zrobi, my możemy tylko opisać swój punkt widzenia, co ja też właśnie robię. Możesz mieć dobrego, starszego znajomego, możesz próbować z nim być w związku. To wszystko jest wasza decyzja, ale zastanówcie się oboje, czego potrzebujecie. Na pewno nie ma sensu dzielenie się swoimi wątpliwościami z ludźmi z sieci, zamiast bezpośrednio z zainteresowanym.