czy to normalne, że w wieku 19 lat nie jestem...

Matko Grodzka, zbawicielko. Czym jest ten trądzik, że miałabyś się go wstydzić? Skoro chodzisz do dermatologa, to śmiało mogę założyć że o siebie dbasz. Trądzik to nie choroba brudu - nie masz na twarzy egzemy czy kurzajek [które swoją drogą lubią i całkiem czystych ludzi], więc tym bardziej nie masz się czego wstydzić czy zakrywać. Każdy normalny nie zwraca na coś takiego uwagi, rozumie że to tylko naturalna reakcja skóry. Nienormalnymi nie warto się natomiast przejmować.
Co do zachowania - jeśli spotykasz się z kimś, kogo lubisz, z kim na co dzień masz dużo ciekawych tematów do rozmowy, to czym tu się stresować? Wydaje mi się, że Twoje zakłopotanie i pustka pojawia się nie ze wstydliwości, ale z samej myśli "O boziu-boziu-boziuniu SPOTYKAMY SIĘ, COJATERASZROBIE" - sama się nakręcasz myśląc o takiej sytuacji zamiast po prostu iść jak na spotkanie z koleżanką czy przyjacielem, być sobą i nie przejmować się czy to randka, spotkanie z szefem czy konkurs piękności. Idziesz żeby spędzić miło czas, pogadać, poznać kogoś lepiej, tyle.
Jeśli nadal sama będziesz sobie dorzucała kłody pod nogi na zasadzie "nie mogę", "boję się", "co jeśli xyz?", to możliwe że sytuacja się nie zmieni. Sama sobie musisz wklepać w czachę, że to nie ma sensu - najgorsze głupki i gamonie sobie radzą, więc dlaczego Ty nie miałabyś?

Nie trzeba tak gwałtownie reagować, można spokojnie napisać. W tym co napisałaś jest dużo prawdy, ale może dziewczyna jest po prostu wstydliwa i nieśmiała i tyle, nie tylko dziecko moż etakie być. Z czasem pewnie zacznie przełamywać swoje bariery. I nie sądzę, żeby potrzebny był do tego psycholog, sama kiedyś taka byłam, cicha, nieśmiała, z czasem z tego wyrosłam.