Czy uważacie, że licealne związki w wieku...

Nie ma co tak gadać. Pierdzielisz zasłyszane głupoty i przez ich pryzmat patrzysz na świat. Wiek też nic do tego nie ma.
Są ludzie i ludzie - tylko od Ciebie zależy jakim będziesz Ty i w jakim towarzystwie będziesz przebywać. Tak naprawdę pełno jest ludzi wartościowych, indywidualnych.
Sęk w tym, że bycie indywidualistą jest teraz w modzie, przez co każde "idywiduum" wygląda tak samo jak wszyscy.
Nigdy nie masz gwarancji na kogo trafisz i jakim człowiekiem się po latach okaże - tu pozostaje ostrożność, nie posuwanie się do desperacji i zwykłe zaufanie.
Większości właśnie życzliwości i zaufania brak żeby być szczęśliwym.
Pamiętaj, że na siłę nigdy przy sobie nikogo nie zatrzymasz. Nie warto nawet próbować, bo nikt nie lubi jak mu się wolność ogranicza.
Urodziłaś się w dobrych czasach, bo się w nich urodziłaś - ot, filozofia.
Zawsze byli Ci lepsi i gorsi, życzliwi i obłudni.
Nie nastawiaj się na to, że "teraz natychmiast" musisz kogoś znaleźć, traktuj każdą wartościową osobę jak przyjaciela - niczego więcej w życiu nie potrzeba niż kilku przyjaznych par oczu, które nigdy nie odmówią Ci pomocy.
Są dobrzy ludzie - nawet tutaj nie trudno jest ich dostrzec jeśli ma się już w tym wprawę. Większość po prostu chowa się za maską ostrożności czy obrazem osoby takiej samej jak wszyscy.

Jeszcze raz dziękuję :-) Masz naprawdę wielką rację :-)

Wszelkie mają szanse przetrwać całe życie. Nawet podstawówkowe miłostki mają szansę przerodzić się z czasem w poważne uczucie i przetrwać całe życie. Ale jeśli nie czujesz się osobą dość dojrzałą do wchodzenia w związek - nie rób tego, nikt nie zmusza.

Dziękuję za odpowiedź :-) Może nie jestem w najlepszym wieku do takich pytań (za 3 dni 12 lat) to strasznie boję się, że ktoś kogo naprawdę pokocham mnie zostawi. Patrząc na to, co dzieje się w dzisiejszych gimnazjach czy liceach, zastanawiam się, czy urodziłam się w dobrych czasach...Jednak czasem może zdarzyć się taka perła, która jednak będzie miała coś w głowie...niestety takich ludzi już powolutku zaczyna brakować :-(

Jedno wiadomo napewno wszystko w życiu możliwe jak człowiek bardzo chce

"Licealne" są najczęściej znacznie dojrzalsze niż "podstawówkowe" czy "gimnazjalne".
Sama jestem w związku równo od 3 lat, od początku drugiej klasy gimnazjum - licząc oczywiście całkowicie formalnie, nie uwzględniając czasu poprzedzającego.
Dogadujemy się bardzo dobrze, jesteśmy dla siebie najlepszymi przyjaciółmi.
W podobnej relacji byli [i są] moi rodzice. Oficjalnie byli razem od 8 klasy podstawówki, a teraz są 18 lat po ślubie.
Jak widać można - wystarczy chcieć i odpowiednio się dobrać. Nigdy nie ma jednak gwarancji, że coś się nie rozpadnie - niezależnie od wieku.

Głównie przez głupotę. Drugi powód jest powiązany i jest nim niedojrzałość - konkretnie mylenie miłości z zauroczeniem/chcicą. Nie należy się nadmiernie zastanawiać nad tym, co robią ludzie głupi. W końcu doprowadziłoby to zapewne do ciekawych wniosków, ale można spożytkować ten czas dużo lepiej.

Nie chodzi od razu o związek, ale zastanawia mnie, po co wchodzić z kimś w związek, jeśli tak naprawdę się go nie kocha? Większość dziewczyn tak to robi i nie zawsze dobrze na tym wychodzi :-(