czy waszym zdaniem mamy szanse na wspólną przyszłość?

Dałam 100% . Bo wiesz, ja sama tak mam. Tzn. swojego chłopaka poznałam w wakacje w moim mieście, ale on ogólnie mieszka bardzo , bardzo, bardzo daleko stąd. A o wspólnej przyszłości wyskoczył dość szybko ;d. Trochę mnie to przeraziło, ale odpowiedziałam mu że też ją widzę itp. A po pewnym czasie tak jak Ty zaczęłam się zastanawiać . No bo w końcu mam 14 lat (on 22). Dla Niego taki związek to najwyższy czas, ale ja wtedy byłam ledwo co po 6 klasie. I ja doszłam do wniosku, że będę musiała sobie z nim robić czasem przerwy, bo nie wytrzymałabym całego gimnazjum i technikum bez żadnych nowości . To by było jak małżeństwo ;d . Jednak mu o tym nie powiedziałam, czekam aż się spotkamy bo to nie rozmowa na telefon.
On się martwi podobnie, jak Ty. A nie powinno tak być. Poprostu trzeba żyć nie dalej w przyszłość niż tydzień, czy może miesiąc bo inaczej zaczyna się człowiek stresować, myśleć co będzie jeśli się nie uda itp. Ale jeśli będzie się żyło jak się żyje - teraźniejszością, to nawet do głowy nie przychodzi myśl że mogłoby pójść nie tak.
Pamiętaj tylko, że do samego dnia ślubu, wszystko się może zmienić, a do zaręczyn, nie musicie o tym rozmawiać i nic planować. Wtedy nie będzie ryzyka że plany legną w gruzach. Z resztą po co planować coś, co będzie za ładnych kilka lat?

I gratuluję :) No bo ilu można teraz spotkać takich chłopaków , którzy myślą o dziewczynie na poważnie? Spotkać takiego chłopaka w jego wieku (bo 18 to nie tak dużo jak się wydaje :]) to dość ciężko, a to czysty skarb jest :] Mój ma 22, ale sądząc po jego nawet starszych kolegach i tak niewielu myśli o dziewczynach na poważnie. Dobrze że on tak ;) I ja i Ty mamy szczęście i trzeba z niego korzystać :>
Pozdrawiam :*