Czy wierzycie w miłość?

przykro mi ,myslałem że
ktoś ma jednak farta.

Ja przestałam wierzyć w odwzajemnioną miłość. Ani mi ani moim koleżankom nie przytrafiło się nigdy że one kochały faceta i on je.

Jasne, no bo niby dlaczego nie wierzyć w miłość? W ogóle to wystarczy się rozejrzeć - Mnóstwo zakochanych par w parkach, spacerujących chodnikami miast, czasem nawet widok staruszków spacerujących za rękę i uśmiechniętych od ucha do ucha :)) Jak tutaj nie wierzyć w istnienie tego uczucia? Nie da się. Poza tym ludzie, mamy dopiero "Naście" lat! To, że do tej pory jeszcze nie spotkało nas to uczucie, nie znaczy to że nie spotka nas nigdy...

Mam 17 lat i dokładnie tak samo jak Ty. Jak tak patrzę na te inne 'pary', jakie są żałosne, jak dziecinnie do tego podchodzą, ranią się nawzajem, zrywają ze sobą zanim porządnie się zwiążą, to pytam siebie 'gdzie tu jest sens?'. Ale zauważ, że dzięki takiemu oczekiwaniu coraz dojrzalej się podchodzi do tego i to uczucie, którym się obdarzy w przyszłości tę jedyną osobę, będzie naprawdę silne. Więc chyba warto czekać

Wiem że takie czekanie jest wnerwiające ale co innego możesz zrobić? Możesz jedynie więcej wychodzić do ludzi, być bardziej otwarty na nowe znajomości (o ile tak nie jest), albo po prostu może masz coś z charakteru co może zniechęcać inne dziewczyny..

Niestety, niewiele jest kobiet, dla których liczy się prawdziwa miłość, większość woli jakieś wolne związki, mają w dupie uczucia... Ale można znaleźć jakąś porządną, którą można pokochać, potrzeba do tego po prostu czasu :)

J E Z U !
Miłośc to najpiękniejsza rzecz jaką spotkałam w całym zyciu ;**
Pojawiła sie tak nagle , odwróciłą moje życie do góry nogami ;))
Kocham kogoś w końcu ponad życie a on kocha mnie ;))
miłosc uszczęśliwia ;))

ale na tą prawdziwa czasem trzeba poczekac ;**

Ja wiem czy wierze czy nie, nie zastanawiałem sie nad tym , ale jak teraz mysle to raczej chyba niema w co wierzyć, przynajmniej ja szczęścia nie miałem:)

Wierze w miłość. Zawsze byłam optymistycznie nastawiona do tego nigdy nie miała dola , żyłam myślą że kiedyś znajdzie się ten ";książę z bajki na białym rumaku"^^ Nie spieszyło mi się i nie szukała na sile , moim zdaniem na miłość przyjdzie czas. I zawsze powtarzam sobie "ze polówkę się znajdzie"Jak jest jedna połówka to music być gdzie druga . Tak jak dwie połówki jabłka xD trzeba być dobrej myśli.

"Jaki sens ma rozprawianie o miłości, skoro miłość posiada swój własny głos i mówi sama za siebie. "

pozdrawiam.

piszę to ponieważ mam dosyć tego czekania,mam dość patrzenia na innych,dosyć oszukiwania samego siebie,ile razy sam siebie oszukiwałem typu "za rok będzie lepiej ,na pewno kogoś spotkasz"pierwszy raz powiedziałem to w wieku 15 lat ,dzis mam 18 lat,czy dalej moge długo siebie oszukiwac,czy to cos złego że chce poczuc cos głebszego anizeli głupia pryjaźn

A ja osobiście nie wierzę.

Ja wierzę w miłość, w szczęśliwą miłość i odwzajemnioną miłość.
Ludzie! Wy macie dopiero po 17 lat! Całe życie jeszcze przed Wami! Tak naprawdę dopiero uczycie się kochać. W zasadzie kochać uczymy się całe życie. Ale po co wam wszystkim teraz stałe, poważne związki z wielką prawdziwą miłością? Owszem, zdarza się, że nastoletnia miłość zostaje już tą jedną jedyną na całe życie, ale w większości przypadków przed tym jednym jednym mamy jeszcze tuzin innych.
Młodość to czas na zabawę i eksperymenty...
Nie zakładajcie z góry, że nikogo nie spotkacie, że nikt was nie pokocha bo za kilka lat prawdopodobnie życie każdego z was bardzo się zmieni. Nowe środowisko, nowi znajomi i nowi kandydaci na "tego jedynego".
Tak więc przestańcie zachowywać się jak samotni ludzie po 50, którzy myślą, że w życiu już ich nic nie czeka i zacznijcie korzystać z młodości i zdobywajcie doświadczenie. Teraz każdy nieudany związek was czegoś uczy i zamiast się załamywać wyciągajcie z niego wnioski żeby kolejny związek był lepszy.