6 odpowiedzi
-4
'Łączy ona w sobie elementy seksualne, erotyczne, przyjaźń, wzajemną fascynację, wspólnotę psychiczną, rodzicielstwo. Partnerzy myślą o sobie MY, mają poczucie zjednoczenia, wspólny świat wartości. Dąży się w niej do osiągnięcia rozwoju osobowości drugiej osoby, jej zainteresowań, pasji, uzdolnień, kwalifikacji, fascynacji zawodowych. Partnerzy potrafią dawać siebie, rezygnować z egoizmu na rzecz wspólnego dobra. W pełnej miłości istnieje wzajemne poczucie odpowiedzialności za miłość, drugą osobę,życie rodzinne. Istnieje również świadomość odmienności psychicznej i psychoseksualnej drugiej osoby, jej niepowtarzalności, stąd nie dąży się do żadnego naginania, wychowywania sobie partnera, lecz rozumie się ową inność i odpowiednio dostosowuje do niej sposób traktowania partnera. Obie strony wiedzą, że możliwe są konflikty, załamania, problemy, kryzysy, cierpienia. Miłość nie jest traktowana jako jedynie radość, przyjemność, ale też jako możliwe źródło cierpienia. Partnerzy potrafią, zatem wspólnie pomagać sobie w przezwyciężeniu sytuacji kryzysowych, w okazywaniu cierpliwości, zrozumienia. W przypadku pojawienia się np. trudności w życiu seksualnym wzajemnie sobie pomagają. W trudnych chwilach potrafią być powiernikami, słuchaczami, pocieszycielami dla drugiej osoby. Wychodzą naprzeciw problemom i oczekiwaniom partnera. Kryzysy i konflikty postrzegają jako przejściowe sytuacje, mogące mieć dla nich twórczy charakter. Pełna miłość potrafi przetrwać trudności, być cierpliwa, łagodna, życzliwa.' [ZBIGNIEW LEW STAROWICZ]
-4