Dlaczego nie mogę znaleźć sobie chłopaka?

Czy nie ma już na tym świecie żadnych romantyków, którymi targają emocje, szaleńczo i nieszczęśliwie zakochanych? Dlaczego żaden z młodych mężczyzn nie pragnie zawrzeć paktu ze złem, aby dosięgnąć absolutu? Dlaczego prawdziwy romantyzm plugawiony jest oświeceniową pracą u podstaw? Marzy mi się zdecydowany mężczyzna jak Hrabia Henryk, który ma w sobie jednak nieco poezji. Mam wrażenie, że moje myślenie jest zbyt abstrakcyjne, że nie rozumiem tego świata i konwenansów towarzyskich i nie nadaję się do życia w społeczeństwie. Co robić? :(