Dzisiaj mija 7 lat od śmierci Jana Pawła II :(....

Ja miałam 12 lat wtedy... Hmmm jakie były moje uczucia.. Było mi bardzo przykro, bo nagle poczułam pustkę. Dziś patrzę na to z lekkim dystansem, bo wiem, że Jan Paweł II jest cały czas z nami duchem i czuwa nad Nami.

Wówczas miałam 10 lat, uderzyło mnie to, że zmarł. Jednak nie opłakiwałam go, po prostu wiedziałam, ze taki jest rytm życia i śmierci. Z tamtego okresu pamiętam jedynie, ze byłam pod wrażeniem tego jak ludzie sie jednoczyli - modlitwy, wiara i poczucie dążenia do wspólnego celu - pojednania. :)

miałam 7 lat płakałam wtedy strasznie pamiętam to...

Miałam wtedy 9 lat. Było mi oczywiście źle, czułam smutek, nawet się rozpłakałam... Mimo że go nie poznałam, wiedziałam jaki On jest, oglądałam Go wtedy, kiedy miałam taką możliwość, był wspaniałym człowiekiem. Teraz swojego zdania nie zmienię, nadal czuję smutek i pełną świadomość, że takiego drugiego papieża, jak on możemy już nie dostać.

pamiętam że było wtedy zimno i wiało

ja mialam 5 lat i nie wiedyialam o tym ale teray to bardyo przezwam

ja miałam 9 lat. poryczałam się straszliwie pamiętam to.

ja miałam 7. płakałam razem z rodzicami (jak na takie dziecko to rozumiałam co się dzieje). Dzisiaj robiliśmy z klasą audycję w radioli szkolnej i wiadomo, każdy trochę się wyłączył i o tym pomyślał.

Ja miałam 10.. a moich odczuć nie pamiętam.. ale wiadomo przykro było..

8 lat. Nie płakałam się, pamietam tylko, że się dużo modliłam.

Miałem wtedy 7 lat i nie płakałem, ani nie odczuwałem tego typu uczuć. byłem niewierzący, więc śmierć papieża nie wywarła na mnie żadnego wrażenia.

Miałam 12 lat, oczywiście płakałam, byłam na czuwaniu gdzie zgromadzili się ludzie z całego miasta. Każdy był mocno wzruszony, ale teraz ludzie o tym zapomnieli. Wielu ludzi, nastolatków na Wykopie, Youtube obraża Papieża, na profilach typu Puchałke pojawiają się bluzgi na Jana Pawła II. Nie pojmuję co się z niektórymi stało przez ten czas.

Ja miałam 9 lat .. Pamiętam modliłam się długo i bardzo płakałam, a jak pojawił się komunikat, że nie żyje pobiegłam płakać do łazienki, bo takie ryku dostałam, że nie chciałam tak płakać przy rodzicach . Mama mnie pocieszała i też się modliła, płakać nie pamiętam czy płakała..
Dziś wspominam papieża, ale uczucia jakie towarzyszyły mi wówczas już tak mi nie towarzyszą .. Ale w rocznicy jego śmierci czy mszach za niego zawsze się wzruszam . I do tej pory jestem i będę świadoma na zawsze, że takie drugiego Papieża nie będzie już nigdy ..