Hej. Mam problem. Mam prawie 16 lat i źle się...

Jesteś odważna, że opisujesz coś takiego w internecie... Wiele ludzi nie akceptuje swojego ciała i decyduje się na operacje. Jeśli czujesz się chłopakiem to porozmawiaj, o tym z rodzicami. Wiem. Będzie to trudna rozmowa, ale lepiej przetrwać ją i iść szczęśliwie przez życie niż być smutnym do końca. Pamiętaj, że zmiana płci (jeśli się zdecydujesz na tak duży krok) bardzo zmieni twoje życie. Rozmowa z rodziną, psychologiem, kimś godnym zaufania też na ciebie bardzo wpłynie. Jednak to będzie twój wybór. Dasz radę :) trzymam kciuki.

Najpierw sobie o tym poważnie pomyśleć. To, że teraz tak ci się wydaje może być również kwestią różnych innych problemów, choćby z akceptacją pozycji społecznej kobiety a nie jej ciała. Lub czegoś zupełnie niezwiązanego z płcią. Postara się poszukać, czy nie ma innego problemu, który wpływa na takie postrzeganie siebie i swojego ciała. Pomocna w tym wypadku na pewno będzie rozmowa z psychologiem, kimś zaznajomionym z tematem, bo istnieje ryzyko, że rodzina zbagatelizuje, wyśmieje i pogorszy sprawę.

Przemysl to sobie powaznie. Przeanalizuj wszystkie plusy i minusy. Trzymaj sie

Widzę że to dosyć zaawansowana sprawa . Czy ktoś o tym wie ? rozmawiałaś może z rodzicami na ten temat ? sądzę że powinnaś udać się do psychologa, rozmowa z nim może Ci dużo pomóc i sprawić że zaakceptujesz to kim jesteś. Jeśli jednak nie no to są już przecież operacje zmiany płci aczkolwiek to bardzo skomplikowany i długotrwały proces ktory wymaga wielu poświęceń i cierpliwości. Musisz też być tego w 100% pewna że sobie poradzisz z tym psychicznie a co najważniejsze ze nie zmienisz zdania bo odwrotu nie będzie. Więc na początek proponowałabym Ci wizytę u psychologa. Trzymaj się

Marudzisz...

Opcje-> zmień postać . ^.^

Hmm... brzmi poważnie. Może rozmowa z psychologiem, lecz najpierw z kimś zaufanym np mamą? W tym wieku dopiero kształtuje się osobowosc, lecz Twoja nienawiść do siebie jest niepokojąca. Zdecydowanie poinformuj o swoim problemie kogoś bliskiego. Przyznam, że ka też kilka lat temu w okresie buntu zapragnęłam być chłopakiem bo uwazalam, ze ich życie jest łatwiejsze, lecz teraz trochę dojrzalam i jestem zadowolona z tego kim jestem. Trzymaj się, głową do góry