Hej ! Planuję się wyprowadzić do mojego...

Mówisz, że traktują Cię jak dziecko. Bo jesteś ich dzieckiem i to normalne, że rodzice się troszczą i chcą Cię w życiu wyprowadzić jak najlepiej, zwłaszcza, że jesteś kobietą. Czy policja Cię zabierze? Skoro jesteś pełnoletnia i tym bardziej się już nie uczysz to nie mają prawa. Ale tutaj też Ci słusznie mówią ludzie, on Cię może wywalić na ulice i wtedy nie będzie ani jego ani rodziców. I co wtedy? Będzie jeszcze gorzej, jesteś dorosła, musisz być odpowiedzialna i brać odpowiedzialność za swoje czyny. Na tym polega "dorosłość" a nie na tym, że skończysz 18 lat i możesz legalnie sobie kupić fajki w sklepie.. skoro twoi rodzice nie chcą jego zaakceptować to musisz z nimi poważnie porozmawiać, ucieczka od problemu nie jest rozwiązaniem. Miłość jest często ślepa, może ten gościu zrobił Ci wodę z mózgu i stał się ważniejszy od rodziców. Ale weź to pod uwagę kto Cię urodził, wychował i wykarmil kiedy nie umialas chodzić ani mówić. Twoim rodzicom należy jest szacunek, więc jeżeli chcesz żeby to miało ręce i nogi to przedstaw im swoje zdanie, co Ci się się nim podoba, czego nie mają inni itp. Wyrób im dobre zdanie na temat tego gościa. I niech on nie będzie całym twoim światem. . Wiem co mówię. Powinnaś wiedzieć, ze prawdziwa miłość przetrwa wszystko. Życzę ci z całego serca powodzenia :)

Jesteś pełnoletnia, więc wszelkie próby "zaciągania Cię siłą do domu" czy wtargnięcia do jego mieszkania byłyby równe popełnianiu przestępstwa - policja byłaby po Twojej stronie.
Owszem, mogą Ci radzić, prosić czy nakłaniać - nie mają jednak żadnego prawa do niczego Cię zmuszać, a tym bardziej rozwiązywać Waszych nieporozumień siłą.
I nie, nie musisz się nawet "ukrywać" z tym, że mieszkasz właśnie tam, właśnie u niego. Jeśli doświadczysz z tego powodu jakiejś krzywdy, będą Cię nękać w jakikolwiek sposób lub używać siły - najbliższa komenda policji stoi otworem, to Ty będziesz na wygranej pozycji i [jeśli mają olej w głowach] szybko zrezygnują.

Jestem w bardzo podobnej sytuacji, jeśli chodzi o relacje z rodzicami. Również myślałam o wyprowadzce [chociaż nie do partnera, a do rodziny] - wydaje mi się jednak, że nic nie jest warte palenia sobie mostów u takich ludzi.
Poczują się oszukani, zdradzeni i albo będą Cię właśnie nękać i cudować, albo całkowicie się odetną - Ty stracisz z nimi i kontakt, i wszelką nadzieję na pomoc czy wsparcie. Nie będę podważać tego, że może coś w ich stwierdzeniach odnośnie chłopaka jest [często osoby trzecie widzą trochę więcej, co może być nie do pomyślenia], ale radziłabym Ci jednak przemyśleć tą przeprowadzkę - nie pod kątem relacji z rodzicami, a życia pod jednym dachem z tym mężczyzną i ewentualną możliwością wycofania się.
Ludzie dopiero mieszkając razem poznają się naprawdę - pomyślałaś co, jeśli to co się przewidujesz i marzysz okaże się całkowicie rozbieżne z rzeczywistością? Furtkę powrotu do domu rodziców będziesz miała już zamkniętą.
Na Twoim miejscu próbowałabym to rozwiązać na spokojnie, z ich świadomością o całej sytuacji.

Dodajmy jeszcze tylko, żeby nie było niedomówień, że jeśli dziewczyna się wyprowadzi, a związek jej się nie będzie układał (za miesiąc, trzy czy pół roku, nieważne), to chłopak ma pełne prawo wywalić ją na ulicę, bo nie będzie miała prawa do lokalu, w którym przebywa. No, chyba pójdzie aż tak po bandzie i wymelduje się z domu, by się zameldować u niego, ale tu już wracamy do Twojej wypowiedzi - czy warto tak sobie niszczyć życie i palić za sobą wszystkie mosty, bo rodzicom się nie podoba partner ich córki (a zapewne właśnie widzą więcej, niż ona i wypadałoby chociaż się spotkać, usiąść jak dorośli ludzie i porozmawiać)?