Hmm, mam kolegę, którego bardzo lubię. On jest...

dla mnie taki miły, żartuje ze mną i często się uśmiecha. Np. raz pokłóciłam się z naszym wspólnym znajomym, i byłam smutna. I byłam wściekła, tak bardzo, że byłam dla niego nie miła. I on... mnie przeprosił. Ale tak ładnie się uśmiechał jak mi podawał rękę. I jak się do niego odwracam, to też się uśmiecha. W ogóle jak z nim rozmawiam to się uśmiecha. Jak nie wiem, na której stronie coś czytamy, to on zawsze mi cicho podpowie. Nie da się na niego gniewać. Lubię, gdy jest koło mnie, bo zawsze mogę z nim pożartować albo o coś zapytać.
Co jeszcze... Na polskim cały czas coś szmera pod nosem, a chwilę potem mnie zagaduje. Robi fajne miny, kiedy chce mnie rozśmieszyć, jak jestem smutna. Dzisiaj jak szłam już do domu z takiego jednego spotkania, na które on też chodzi, powiedziałam mu pa, a on: cześć (trochę zmieszany) pa. I potem patrzyłam się, jak odchodzi, i tak się zagapiłam, że poślizgnęłam się na chodniku.