Jestem teraz w 8 klasie. 3 lata temu zapoznałam...

się z rok młodszą dziewczyną. Szczerze powiedziawszy spodobała mi się i podoba mi sie do dziś, tylko że ja też jestem dziewczyną! Najgorsze jest to, że ona w ogóle nie zwraca na mnie uwagi, nie gada ze mną. Ostatnio razem się spotkałyśmy i gadałyśmy w realu rok temu :/ A teraz, tylko piszemy. Ona raz mówi że fajnie byłoby wiosną się spotkać ale zaraz zachowuje sie tak jakby nie chciała w ogóle ze mną gadać w realu. Jest mi z tego powodu bardzo przykro, tęsknię za nią. Nie wiem, co się stało, że zaczęła taka być. Przecież jest miła, wrażliwa i na pewno nie jest fałszywa ze złych intencji. Rani mnie jej zachowanie, ale nie potrafię szczerze jej o tym powiedzieć, nie chcę, żeby się obraziła albo zrobiło jej się przykro, już nawet to tylko pisanie ze sobą jest lepsze, niż nic, no ale potrzebuję tego kontaktu w realu z nią, chcę go odnowić. Ja naprawdę nie wiem, co mam zrobić, za 2 miesiące kończę już tę szkołę i idę do liceum, nie chciałabym zmarnować sobie tych dwóch miesięcy, żeby później nie myśleć, że mogło się coś zrobić lepiej, szybciej. Ale nie wiem jak to " umiejętnie " wyjaśnić, gdyż jestem nieśmiała no i wstydzę się mówić jej o tym, co czuję z tego powodu, że tak nie utrzymujemy kontaktu w realu i na chwilę obecną nasza znajomość kończy się tylko na pisaniu ze sobą. Ona zachowuje się normalnie, ale jak tylko delikatnie poruszę temat spotkania, to zaczyna jakoś dziwnie odpisywać albo wcale nie odpisuje, nie mówi wprost tego że nie chce, bo ona taka jest, nie chce sprawić mi przykrości. Nie umiem o niej zapomnieć ani jej sobie odpuścić, zwłaszcza, że wiele rzeczy mi się z nią kojarzy i łączę z nią wiele wspomnień, bo kiedyś nasz kontakt w realu był 1000000 razy lepszy, a teraz... Szkoda gadać! Co mam robić? Nie chcę rezygnować z tej znajomości!