Kolejny dzień zmagań się zaczyna. Dziś to...

Doskonale wiem co czujesz. Byłam i w sumie nadal jestem w takowej sytuacji, jednakże to ja zerwałam z moim chłopakiem, nie dlatego że chciałam, tylko dlatego że musiałam. Tak naprawdę nie miałam wyboru, a wciąż go kocham mimo wszystko. Nie jestem z nim od lipca i przeżywam traumę. Dowiedziałam się, że tak naprawdę nigdy mnie nie kochał, mimo iż zarzekał się, że szczerze mnie kocha. Strasznie mnie to zabolało, no ale trzeba żyć dalej. On nie chce mieć ze mną nic wspólnego. Nie żałuję ani jednego dnia spędzonego w jego towarzystwie. Wiem, że odszedł i już nie będziemy razem, ale tak naprawdę on mi pokazał czym jest miłość. Obudził we mnie to uczucie, poruszył strunę, a ja po prostu nauczyłam się na niej grać. Do tej pory żyłam złudzeniem miłości, jestem mu wdzięczna, że to ON nauczył mnie kochać. Kiedyś myślałam, że byłam zakochana, ale to właśnie dzięki Niemu przekonałam się, że wcześniejsze uczucie nie było miłością, tylko zauroczeniem.
Jedyne czego żałuję jest to, że odrzuciłam wtedy innego chłopaka - tak naprawdę się nim bawiłam, a on był jedynym facetem, któremu na mnie zależało. Był zły, że wybrałam innego, ale gdy się dowiedział, że z nim już nie jestem, to miał nawet do mnie pretensje, że mu o tym nie powiedziałam. Co mam na myśli? To, że może ta dziewczyna pojawiła się tylko po to, abyś mógł poczuć jak to jest kochać, aby obudzić w Tobie to uczucie, którym może kiedyś obdarzysz inną dziewczynę - tym razem wartą twojej miłości. Być może już taka jest, tylko nie zdajesz sobie z tego sprawy?
Ktoś kiedyś powiedział: "jeżeli kogoś kochasz, to musisz puścić go wolno, a jeżeli wróci z własnej woli, wtedy naprawdę jest Twój". Jeżeli ją kochasz, musisz pozwolić jej zaznać szczęścia u boku kogoś innego. Kiedyś na pewno ktoś pokocha Cię tak, jak Ty tą dziewczynę, a może nawet mocniej. No ale fakt faktem, że nikt nie pojawia się w naszym życiu bez powodu. Od jakiegoś czasu wierzę w przeznaczenie, a ona najwyraźniej Twoim nie była.
Kiedyś zapomnisz, Twoje uczucie tak łatwo nie wygaśnie (nie ma co się oszukiwać) jednak z czasem, będzie to mniej bolało. Tak łatwo nie zapomnisz, ale w końcu pojawi się ktoś, kto ją zastąpi. Możesz mi uwierzyć. Trzymaj się chłopaku! :)