Mam 14 lat, ale zachowuje się jak małe dziecko....

cześć, przeczytałem uważnie Twój post. Według mnie zmiany nastąpią wtedy gdy Twoje życie zacznie ewoluować. Nowa szkoła, nowi znajomi, nowe wyzwania wymuszą zmiany. Wówczas też w sposób naturalny zmienisz swój plan dnia, swoje zachowanie, będziesz rozwijać się w nowych aspektach życia. Jest to proces naturalny dla każdego. Oczywiście warto być aktywnym uczestnikiem tych zmian.

Nie przesadzaj. Nie zachowujesz się jak małe dziecko. Niejeden dorosły czasem wkręca się w jakieś oglądanie tv czy surfowanie w internecie. Dorosłego odciągnie od tego np. małe dziecko, a skoro Ty nie masz takich obowiązków to możesz się "zasiedzieć" przed tv czy przed komputerem. Z tym piciem czy jedzeniem to jest tak, że musimy nasz organizm nauczyć, że np. jemy co 3 godziny i będzie się wtedy o to dopominać, jeśli jemy nieregularnie to może się zdarzyć, że nie będziemy czuć głodu. Dobrze jest ustawić sobie przypomnienia i starać się tak pić i jeść, potem organizm sam będzie o tym pamiętał. Na naukę gotowania masz jeszcze sporo czasu (ja też w tym wieku nie umiałam), chociaż jeśli zaczęłabyś już to potem miałabyś łatwiej. Jak się wyprowadzisz z domu to już nie będziesz mogła tak prosto zapytać mamy jak coś się robi. Wytłumaczy Ci przez telefon, ale to nie to samo.

Nie martw się, masz dopiero 14 lat, dopiero zaczynasz wchodzić w dorosłość. To, że nie potrafisz robić jeszcze wielu rzeczy jest jak najbardziej normalne. Natomiast to już jest taki czas, w którym powinnaś zaczynać przejawy zainteresowania tego, co czeka cię w dorosłości. Nie powinnaś cały dzień przesiadywać przed TV czy komputerem. Warto nawet od czasu do czasu "wkręcić się" w drobne czynności domowe, pomóc rodzicom np. kuchni, zrobić jakieś niewielkie zakupy. Przy okazji wyręczysz trochę rodziców a i sama nabierzesz wprawy w wykonywanie kilku czynności. Musisz zacząć przywiązywać większą uwagę do tego, co robisz, brać odpowiedzialność za swoje działania, podejmować odpowiednie decyzje. Oczywiście masz jeszcze na to czas, ale im szybciej zaczniesz wchodzić w dorosłość, co jest zresztą nieuniknione, tym później będzie ci łatwiej w życiu.

Wchodzisz powoli w dorosłość i powinnaś trochę więcej zadbać o odpowiedzialność za swoje czyny i zachowanie. Zachowujesz się faktycznie jak dziecko, które wiecznie trzeba pilnować. Jednak po części potrafisz trochę myśleć jak dorosły, przecież dbasz o swój wygląd, higienę, potrafisz być sumienna i punktualna. Ale coś cię rozprasza. Może telewizjomania? Pamiętaj, że telewizja to złodziej czasu, często jak nas pochłania to zapomina się o bożym świecie. Powinnaś ustawić swoje priorytety - nauka, dbałość o siebie, jedzenia i dopiero potem rozrywka. Powinnaś się jednak, choćby od mamy, nauczyć gotować, chociaż podstawowe potrawy, bądź co bądź to nadal domena kobiety. Pamiętaj, że w przyszłości w tych kwestiach będziesz musiała liczyć na siebie.

Moim zdaniem nie masz się czym martwic, robisz wiele rzeczy, które swiadczą o Twojej samodzielnosci, a to, ze nie umiesz gotowac czy robic czegos innego to o niczym nie przesądza. Nie wszyscy muszą umiec robic wszystko, szczegolnie jesli czegos nie lubią! Bez niektorych umiejętności da sie zyc i to calkiem dobrze, a jesli czasem nie zjesz czegos zdrowego, tez nic się nie stanie, Twoi rodzice przesadzają, nie daj sobie wmowic, ze co z Tobą nie tak, bo masz 14 lat i z tego co piszesz jestes bardzo ogarnieta osobą.

14letnie dziecko NIE JEST nawet "prawie" dorosłe. Ba, ludzie dorośli też wpadają we flow i zapominają o całym świecie dookoła. To jedna z przyjemniejszych rzeczy w życiu, tak szczerze mówiąc. Polecam wykład Csikszentmihalyi-a na ten temat.
Jeśli ktoś ma "zasuszony żołądek" albo po prostu niewyrobiony nawyk systematycznego picia/jedzenia, to dobrze jest sobie ustawiać przypominajkowe budziki w telefonie [technologia jest właśnie po to, żeby pomagać nam w życiu] - do czasu, aż nie wejdzie Ci to z automatu i nie będzie już potrzebne.
Mimo swojego wieku jesteś dość samodzielna - świadczy o tym przede wszystkim to, że nie trzeba Cię nigdzie prowadzać za rękę i pouczać gdzie i co należy robić.
Na gotowanie masz jeszcze czas, spokojniutko - jeśli jesteś w stanie zrobić sobie kanapkę, chińską zupkę czy odgrzać obiad w mikrofali, to już nie zginiesz, a to najważniejsze.
Czesanie/plecenie włosów to największa głupota o jakiej słyszałam - jeden ma do tego talent, inny nie. Włosy rozczeszesz, kitka zrobisz - wystarczy.
Dla przykładu: gotować nauczyłam się tak "normalnie" jakoś koło 18 r.ż., włosów do dziś jakoś spleść pięknie nie umiem - nie mam zbyt dobrze rozwiniętych zdolności manualnych, ale i kitkę zrobię, i koka, i włosy z góry złapię, a po co mi coś więcej? Aktualnie mam niedługo 21 lat, jestem na II roku studiów i mieszkam sama, w akademiku w dodatku.
Człowiek zdrowy ma tak dużą zdolność przystosowawczą, że jeśli życie będzie od Ciebie wymagało nauczenia się danej umiejętności, to się nauczysz - samo zacznie wychodzić. Teraz w dodatku mamy praktycznie nieograniczony dostęp do internetu, w który można znaleźć dosłownie wszystko - od dokładnego przepisu interesującego Cię dania, przez opis programowania pralki, aż po filmiki i zdjęcia dotyczące przycinania zarostu, czesania włosów czy dbania o urodę.
Nic z Tobą nie tak, po prostu życie od Ciebie niczego wielkiego nie wymaga.