Mam problem. Podejrzewam, że mam depresję....

Kiedy byłam mała ciągle się uśmiechałam, a teraz zazwyczaj mam ponurą minę. Chociaż myślę, że na minę wpłynęła moja szkolna mina. Po prostu mój mózg nie daje już sobie rady. Wcześniej miałam coś w rodzaju rozdwojenia osobowości. W szkole i wśród większości nieznajomych osób, których nie poznałam w internecie, tylko w świecie - jak to niektórzy mówią - ,,realnym", byłam bardzo nieśmiała i miałam taką minę dość ,,bez wyrazu"; nieoddającą uczuć; można by powiedzieć, że nawet taką trochę smutną. W domu natomiast uwielbiałam skakać, chodzić po pokoju lub po korytarzu, wrzeszczeć, śmiać się i bawić się w różne świetne zabawy ruchowe. Byłam bardzo energiczna, radosna, wprost emanowałam szczęściem. Chociaż muszę wam wyznać, że miałam kiedyś przerwę od tego. Kiedy poszłam do przedszkola, zrobiłam się nieśmiała[wcześniej nie byłam nawet przy ludziach, których do tej pory nie znałam]; ale była to nieśmiałość dość normalna. W drugim półroczu wszystko się zmieniło. Na początku drugiego półroczu byłam po raz pierwszy raz w życiu przeziębiona i nie chodziłam do przedszkola. Potem poszłam, ale wtedy rozpoczęły się moje pierwsze w życiu prawdziwe problemy. Pierwszą lekcją na jaką trafiłam był angielski[którego w pierwszym półroczu nie mieliśmy]. Na dodatek odbywał on się już w drugim budynku przedszkolnym[do którego się przenieśliśmy w drugim półroczu]. Nowy przedmiot oznacza też oczywiście nową nauczycielkę. Nie pamiętam już z pewnościach wszystkich uczuć jakich wtedy doznałam, ale pamiętam na sto procent, że nie były to przyjemne uczucia. Usiadłam na dywanie i tak tam siedziałam bez ruchu przez większą część angielskiego, a może nawet i do końca. Od tego właśnie zaczął się mój pierwszy trudny okres w życiu. Inni myśleli, że jestem psychiczna. Ja sama też zaczęłam mieć problemy ze sobą. Twierdziłam, że jestem brzydka, a kiedy ktoś mi mówił, że wcale tak nie jest to zaczynałam płakać, wrzeszczeć, że tak naprawdę jestem brzydka; i bić się po głowie i po brzuchu. Tak dokładnie to kiedyś, chyba jeszcze przed tymi wszystkimi wydarzeniami - miałam guza na głowie i aż musiałam pojechać z nim do szpitala. Później na wakacjach po pierwszej klasie weszłam w fazę czystości i zaczęłam myć ubrania i ręczniki, które znalazłam na podłodze albo nawet na łóżku. Na wakacjach przed czwartą klasą doszło do tego, że kiedy ktoś mnie dotknął, musiałam od razu umyć mydłem miejsce dotknięcia. Moi rodzice zabierali mnie do licznych psychologów, a nawet do psychiatry, ale oni nie uznawali mnie za psychiczną, bo u ani jednego z nich nie pokazałam prawdziwej siebie[przez nieśmiałość]. Na wakacjach przed piątą klasą zaczęłam powoli wychodzić z fazy czystości. Teraz już żyję bez niej. Wtedy w domu zawsze mówiłam co myślę, a teraz nie. Ja myślę, że po prostu ta szkolna ja, nieumiejąca wyrazić własnego zdania wygrywa i, że powoli tracę tą radosną, energiczną i ciągle szczęśliwą osobę. Wtedy kiedy moja faza czystości przechodziła swój szczyt wrzeszczałam, żeby moi rodzice mnie zabili i nie miałam z tym najmniejszych problemów, bo byłam w domu bardzo śmiała. Teraz też mam myśli samobójcze, ale jestem zbyt nieśmiała nawet na to, żeby pogadać o tym z mamą albo z przyjaciółką. Na dodatek szósta jest dla mnie rokiem zmian. Największą tragedią jaka mnie spotkała w tym roku szkolnym - nie licząc depresji - jest bez wątpienia rozpoczęcie jąkania się, jakie naszło mnie gdzieś chyba w listopadzie. Jąkanie się sprawiło, że nie mogę się już bawić klockami LEGO tak jak kiedyś, co jest powodem mojej depresji. Chcę pogadać o mojej chorobie z mamą, ale nie daję rady w rozmowie z nią nazwać problemu wprost. Obmyślam sobie tą naszą rozmowę, ale nie daję rady potem powiedzieć jej o tym wszystkim, co sobie planuję. Tak jest za każdym razem. Mam rocznikowo 12 lat. Jak jej o tym powiedzieć? Co powinnam zrobić? Czy potrzebuję pomocy psychiatry?