Mam pytanie. Czy istnieje taka choroba jak...

Od wyrzutów sumienia przez jedzenie już o krok do anoreksji i innych ciekawostek. Zaburzenia odżywiania nie są fajne.
Pomyśl tylko. Zle sie ze sobą czujesz kiedy coś dobrego zjesz... Dlaczego więc nie czujesz sie zle z powodu snu czy wydalania? To rownie naturalne i "przymusowe" czynności.
Owszem, zdarzają się dni kiedy czujemy ze powinnismy cos zmienic - warto tylko wtedy pamiętać, ze najwazniejsze jest zdrowie i dobre samopoczucie.
Masz ochotę na ciastko? Zjedz je, widocznie tego Ci potrzeba. W najgorszym razie idz na spacer i trochę je spal. Nie ma co się katować i odmawiać. Nie bez powodu jedzenie sie doprawia czy układa pod wzgledem estetycznym i smakowym- ma być przyjemnością, a nie męczarnią.
Niby głupie, ale ma jakiś sens - kazde tlumaczenie jest dobre, jesli chodzi o zdrowie.

Nie myśl że to działa tak jak opisała Kate. Nie jest tak, że "osiagniesz wymarzoną wagę i będziesz jadla jak i co chcesz". Nigdy nie uzyskasz upragnionej wagi skoro nie widzisz nieprawidlowosci w swoim nastawieniu i trybie jedzenia. Może będziesz ważyć tyle, ile na początku chciałaś, ale i tak będziesz się czuć niedostatecznie szczuplo. Jedzenie "więcej i więcej" sugeruje ładne dążenie do bulimii.

Też mam tak że dopóki nic nie zjem to nie jestem głodna a jak już coś zjem to mogłabym jeść więcej i więcej

Oczywiście, że istnieją choroby związane z zaburzeniami postrzegania wagi i odżywiania. Nawet kilka: anoreksja, bulimia, ortoreksja, zespół przeżuwania, zespół jedzenia nocnego, jedzenie kompulsywne, napady objadania się, anarchia żywieniowa. Pierwsze trzy to tzw. zaburzenia specyficzne, pozostałe to zaburzenia niespecyficzne.
Twoje zachowania obsesyjne kwalifikują się do anoreksji, na którą choruje pisząca komentarz poniżej Kate, tylko oczywiście uparcie tego nie widzi, bo nikt poważnie chory nie widzi swojego problemu.
Ty jeszcze masz szansę, skoro widzisz, że masz problem. Poproś rodziców/opiekunów, by zabrali cię do lekarza rodzinnego. On skieruje cię do specjalisty, najpewniej na odpowiednią terapię i do dietetyka, ponieważ twoja choroba nie jest jeszcze na tyle zaawansowana, by trzeba było wysyłać cię do środka. Ale zrób z tym coś, póki jeszcze masz szansę. Takich spraw nie można bagatelizować.