Mam taki dziwny problem. W sumie to nie problem...

Tak już jest :d Jak siedzę sama to też gadam do siebie, przeklinam i różne inne rzeczy. Chyba nic nie da się z tym zrobić.

Ja jak zostaje sam to przklinan :| nie wiem czemu ale chyba chodzi oto ze nie mam wiele czasu na rozladowanie energii

w dzieciństwie też tak miałam , tylko w moim przypadku to było że się bawiłam w nauczycielkę a byłam sama w pustym pokoju i także wyobrażałam sobie uczniów itd.... już tak nie mam w sumie :) ale wydaje mi się że to przez samotność , próbujesz znalezc taka osobe ktora cie zrozumie i porozmawia z toba . To wynika też z tego,że masz słaby kontakt z mamą której na pewno często potrzebujesz a jej w tych chwilach nie ma . Tak mi się wydaje :) myślę że to nic złego , ale bardziej się powinnaś nad tym zastanowić czy nie polepszyć stosunktów z mamą czy rozmawiać więcej z rówieśnikami lub udać się do psychologa po rady jeśli to będzie ciągle trwało :)

Nie Ty jedna tak masz. Takie zjawisko jest zadziwiająco powszechne.

Żebyś Ty jedna miała ten problem... mniejsza o to. Być może jest to spowodowane tym że nie masz się komu wygadać, jeśli masz chłopaka możesz jemu to opowiadać. Może jednak spróbuj pogadać z mamą.

Zwykle gadam ze sobą rano, gdy nikogo nie ma w domu, a ja się ubieram, czeszę, maluję. Czasami sobie gadam, gadam, zdaję sprawę jaką jestem idiotką, zamykam się, a potem niespodziewanie zaczynam znowu.
Mam się komu wygadać, mam zaufaną przyjaciółkę, kilka dobrych koleżanek, na których mogę polegać, a chłopaka też niedługo będę miała. Także na brak towarzystwa nie narzekam. :)
Głównie chciałam się dowiedzieć czy to nie podchodzi pod jakieś poważniejsze zaburzenia świadomości.
A, no i i nie wiem czy to ma znaczenie, ale mój ojciec ma schizofrenię.

Nie ma się czymś przejmować poprostu czujesz się samotna i rozmowa z sobą ci pomaga.

@lowcap - też ciągle śpiewam, zaczyna to już denerwować znajomych i nauczycieli. :)

A nie lepiej by było wyjść po prostu do znajomych i sobie pogadać?:>

To nie problem. Ludzie, zwłaszcza kobiety, mają tak, że mówiąc porządkują myśli i układają sobie wszystko w głowie. Gdy nie ma do kogo pogadać najlepiej pogadać do siebie. Również takie rozwiązywanie problemów i ciężkich spraw pomaga potem zmierzyć się z nimi w rzeczywistości. Dziwne byłoby gdybyś nigdy tego nie robiła.

Ja jak jestem sam to śpiewam i wydaje mi się że jestem przed ogromną publiką. Właściwie to bez przerwy śpiewam, nawet idąc przez miasto czy gadając ze znajomymi.

Można sobie powiedzieć,że to jest takie normalne,każdemu to się zdarza,ot po prostu tak masz.
Ale można też trochę się zagłębić w temat. I myślę,że taka konkretniejsza odpowiedź bardziej Cię zadowoli.
Z tego co piszesz można wnioskować,że czujesz się samotna,świadomie czy podświadomie.
Ogólnie lub wyjątkowo w danej sytuacji. Idąc dalej wydajesz się być osobą dość nieśmiałą, poniekąd może zagubioną wewnętrznie.
Nie jest to nic poważnego,choć można nad tym pracować,życie i zdrowie poważnie od tego nie zależy,ale ich komfort jak najbardziej.
Jeśli masz pytania lub chcesz konkretniej pogadać to pisz śmiało na prv,serdecznie zapraszam.