Moi rodzice dopiero teraz wzięli się za moje...

Ja jestem w podobnym wieku. Ale ja z rodzicami mam inaczej. Ale moje koleżanki np, stawiają na swoje i nie mają wtedy wyboru. Lub stosują inne wymówki (do krzesła mnie nie przywiążesz itp) Na twoje wychowanie jest już za późno ale musisz być odpowiedzialna za swoje czyny. A nie unosić się emocjom.

Co robić..? Jeśli nie chcą rozmów, to zrewanżuj się. Nie rozmawiaj z Nimi zbyt wiele. Kiedy czepiają się, że nie masz koleżanek, to odpowiedz im, z potężnym opanowaniem i spokojem, że masz jedną przyjaciółkę, która Ci wystarcza. Jeśli będą dalej coś mówić, to ignoruj ich. Tylko nie rób głupich min, nie przewracaj oczami i nie pyskuj, bo to nic nie da, a wręcz pogorszy sytuację.
Co do zakochania to.. powiedz im, z tym samym spokojem, iż masz prawo do miłości [ale nigdy im się z niej nie zwierzaj]. Powiedz też, że przykro Ci, że przeszkadza im wszystko co robisz, że bardzo się starasz. Jeśli będą dalej mówić, to ignoruj ich. Udawaj , że słuchasz, przytakuj. Skoro nigdy wcześniej nie angażowali się w Tw życie, to niech tak zostanie, po prostu nie słuchaj. Tylko pamiętaj, że rodzice czasami mają racje.. Nawet kiedy nam się to nie podoba. Poudawaj, że uważasz jak Oni, ale rozważaj to co do Cb mówią. Myślę, że gdy zauważą, że 'zmieniłaś się' ( czyli wysłuchujesz co mają do powiedzenia ) powinni zakończyć swoje problematyczne przemówienia . Powodzenia :)