Mojej przyjaciółce kilka dni temu zmarł tata...

Nie poruszaj bolesnego dla niej tematu. Cały jej świat legł w gruzach, musi sobie wszystko na nowo poukładać. Traktuj ją normalnie przecież nie jest jakaś inna, po prostu znalazła się na życiowym zakręcie. Lepiej nie rozmawiać z nią o śmierci ani tego typu rzeczach - wspomnienia są dość świeże i to tylko bardziej ją przygnębi. Spraw, by poczuła, że może na Ciebie zawsze liczyć, że cierpliwie jej wysłuchasz a jednocześnie nie naciskaj na nią. Ludzie reagują różnie po śmierci ale naciskanie na nią nic nie daje. Rozmowa o zmarłym tacie jest trudna, zbyt trudna (może nie dla wszystkich lecz dla większości). Z drugiej strony jest szczęściarą, że miała go przy sobie tak długo. Wiem, że ktoś pomyśli, że nie wiem co mówię ale mnie po prostu nie było dane cieszyć się długo obecnością taty... Niespełna 3 letnie dziecko musiało zrozumieć, że tatuś nie żyje. Mówi się, że czas leczy rany, czy aby na pewno? Patrząc z perspektywy czasu pomimo, że minęło kilkanaście lat od jego śmierci ja dalej czuję ból, w moim sercu jest puste miejsce, którego już nic nie wypełni. Wróciłam do normalności, jestem w miarę pogodnym człowiekiem choć często by nie martwić najbliższych ukrywam moje łzy.. Niech nie mają dodatkowych zmartwień.
Pamiętaj, nie możesz jej zostawić samej. W najmniej spodziewanej chwili będzie potrzebować wsparcia a gdy każe się, że nikogo przy niej nie ma załamie się jeszcze bardziej, będzie miała uraz do ludzi, zamknie się w sobie... Bądź przy niej, po prostu bądź, przecież jej życie się nie skończyło, owszem jego cząstka obumarła ale nadal jest tą dziewczyną co wcześniej.. No może będzie musiała trochę bardziej dorosnąć niż rówieśnicy..

pozdrawiam