Nie daje sobie już rady... Mam 17 lat (rocznikowo 18)....

Pudło.

Przesadzasz. Nikt nie jest idealny, a gdyby każdy tak patrzył czy ma za duży czy też za mały nos czy jeszcze coś innego to cały naród byłby zakompleksiony.
Mogę wiedzieć jaki był powód rozstania z dziewczyną?

Nikt Ci nie karze w domu siedzieć. Możesz wyjść na dwór nawet sam, na spacer, a jak masz psa to już masz z kim wychodzić. Szkoda że nie mieszkasz w moim mieście (a pewnie nie mieszkasz) bo ja też ostatnio nie mam z kim wyjść.
A nie uwierze że z Twoim wyglądem jest na prawdę źle, bo w końcu miałeś chociaż dziewczynę a wiadomo że teraz w dużej mierze liczy sie wygląd. Napisz co Ci się tak w sobie nie podoba, bo nie wiem do czego mam sie przyczepić

Kup sobie psa (: :d

Według mnie to jesteś już zmęczony tym wszystkim. Chodzi mi o ludzi i różne nieprzyjemne sytuacje. Powinieneś przez ten czas kiedy masz wolne odpocząć od wszystkiego. Zapomnieć o problemach, pójść na jakąś imprezę czy też gdzieś wyjechać. Jeżeli nie masz takiej możliwości to po prostu nie rób nic, ale nie siedź też w domu cały czas. Żeby sobie to wszystko poukładać najlepiej zapomnij o tym na jakiś czas i wróć do tego jak będziesz już miał siłe. Chociaż być może źle Ci radzę, ale ja tak na Twoim miejscu bym zrobiła. Natomiast jeśli chodzi o wygląd, to uwierz mi że większość nastolatków tak niestety ma. Możesz zafundować sobie ewentualnie zmianę w ubiorze czy też fryzurze jeśli Ci coś nie odpowiada lub po prostu zaakceptować się, bo na pewno nie jest tak źle z tym jak wyglądasz

punkiem czyli hmm.. jakby to powiedzieć.. to jest taki styl.
a jeśli chodzi o twój problem, to uwierz mi- nie jesteś jedyny. przykładem tego jestem ja. mam depresję, niską samoocenę, nie wiem czego chcę od życia itp. ale niedawno powiedziałam sobie dość. koniec użalania się nad sobą, koniec myślenia o tym co było, bo to już minęło i nie warto rozpamiętywać. postanowiłam że w wakacje zapisze się na różnego rodzaju zajęcia, poznam ludzi i wkońcu wyjdę z 'dołka'.
i wierz mi- nie wymyśliłam sobie tego co wyżej napisałam.
naprawdę- siedzenie i wmawianie sobie 'jakie to moje życie jest ciężkie'- nic nie daje.
w końcu wzięłam się w garść i zaczełam je sama zmieniać.

Dziewczyna nie odzywa się do mnie. Od tygodnia dzowniłem, pisałem i nic.... Po prostu wszystko się skonczyło i to aż za bardzo.
Co do pscyhologa to już od dawna korzystam.

Ogólnie to nie podoba mi sie w sobie moja twarz-a dokładniej za duży nos i za małe wystające kości policzkowe...

problem nie tkwi w ludziach tylko w tobie.. skoro nie jesteś osobą towarzyską i trudno jest ci zawierać nowe znajomości to może warto poradzić sie psychologa żeby pomógł ci to wszystko uporządkować... tylko pamiętaj osoby korzystające z pomocy specjalisty nie są osobami psychicznymi i nie musisz sie wstydzić gdy będziesz ciał z takiej pomocy skorzystać..;p może warto też jest porozmawiać z byłą dziewczyną , to że zerwaliście nie znaczy że nie możecie sie nawzajem wspierać.. jesteś jeszcze młody , w tym wieku wiele ludzi ma z tym problemy ale to mija
powodzenia;]

Posłuchaj, liczy się też charakter. Nie sam wygląd.
Z resztą... Wygląd... Nie ma schematu, który określałby idealny wygląd. A co za tym idzie, każdy jest brzydki i ładny na swój sposób.
Pokochaj siebie, wtedy i inni Cię pokochają. Niestety to tak działa.
Jeśli naprawdę, aż tak nie możesz tego zaakceptować, to spójrz w lustro i popatrz, poszukaj czegoś, co Ci się spodoba. Może oczy a może uśmiech.

Stary wyluzuj trochę i olej wszystko po całości. Ja np mam wszystko w dupie, nie przejmuje się tym co kto o mnie myśli i jak wyglądam.

Postaraj się nie przykładać tak dużej agi do urody bo tego nie zmienisz, obróć wady w zalety.


PS: Masz w sobie bardzo duży potencjał na bycie punkiem. http://hailpowermetal.wrzuta.pl/film/5Cxz2Togye4/the_analogs_-_przegrany

wiesz ? Ja mam podobną sytuację jak ty.
Od urodzenia zawsze sama, bez wsparcia, bez pomocy. Staram się jak mogę, ale zawsze się coś schrzania na koniec samo i znów zostaję sama. Fakt rodzina, rodziną, ale c innego rodzina, a co innego przyjaciel.... Pech w miłości, pech w przyjaźni, pech w kartach, a podobno kto ma pecha w kartach ten ma szczęście w miłości - gówno prawda !
Ja juz zdążyłam się do tego przyzwyczaić, że jedynym towarzystwem są moi rodzice :P
Nie załamuj się z powodu dziewczyny. Ciesz się, ze było, lecz nie żałuj że się skończyło, bo mogło się nigdy nie przydarzyć. Ja tak zawsze myślę i... częściowo pomaga. Wogóle... Nie musisz przecież zrywać z nią kontaktu. Wg. mnie od nastawienia zalezy to czy była para będzie przyjaciółmi czy będzie udawać, że się nie zna. Wszystko zalezy od nastawienia obydwóch stron. Pogadaj z nią, przedstaw jej swój problem i... poproś o przyjaźń. Jeśli wstydzisz się powiedzieć jej o swojej samotności itd. to tylko poproś o przyjaźń-nic więcej. Powiedz, ze dla cb utrztmanie z nią kontaktu jest ważne.
Jeszcze powrócę do samotności... Dobra ... Wiem, ze wszystko brzmi pozytywnie i wgl., ale czasami poprostu tez nie wytrzymuję, że ciągle sama, ale staram się jak mogę. Próbuj, ciągle próbuj, znajdź kogoś nwm. może spróbuj na jakiś zajęciach kogoś znaleźć. Przypomnijj sobie o starych znajomościach, czy może jest taka osoba na której chodź trochę ci zależało, z którą się przyjaźniłeś, ale z niewiadomych powodów kontakt się zerwał. Jeśli jest, nie czekaj, rusz się i uaktywnij kontakt. Ja znam z doświadczenia... To zawsze ja muszę się o wszystkich starać, bo nikt się nie postara o mnie. Nie chce ci się starać? Wymiękasz? Olewasz? To żyj w całkowitej samotności, w izolacji od spoleczeństwa, lecz jeśli masz siłę to walcz i nie poddawaj sie, to najlepszy sposób, by nie być aż za bardzo odizolowanym od rówiesników.
Trzymaj się i nie załamuj się. Uwierz w siebie.
powodzenia

Masz poniekąd racje, ale w domu też nie mam się zbytnio jak wyciszyć... Ciągle ktoś przyjeżdża, ciągle jakaś rodzina i znajomi rodziców.
Co do wygglądu, to musisz uwierzyć, że jest bardzo źle.

Strasznie mam problem z ogarnięciem świata. Nie moge nieczego połapać, jak dla mnie za szybko wszystko leci. Rodzine mam, fakt faktem, ale weisz jak to rodzina. Dodatkowo mam ogromny kompleks wyglądu swojego, którego się już nie da wyleczyć... od roku próbuje..

Eh... gdyby to wszystko było takie łatwe. Tak naprawdę, ja sam nie wiem czego w życiu chce. Gdy mi było z nią dobrze to narzekałem, gdy nie mam jej to jescze bardziej narzekam.
Co do samotności, to mam nadzieje, ze w koncu ona sie kiedys skonczy...

Nie mów że jesteś sam, bo w końcu masz jeszcze rodzinę. To że rozstałeś się z dziewczyną to również nie jest koniec świata. Rozumiem, że może być Ci ciężko jeśli ją na prawdę kochałeś ale z czasem ten ból będzie coraz mniejszy, ale to też zależy co było powodem rozstania. Co do problemów z samym sobą to nie za bardzo mogę coś poradzić, bo nie wiem dokładnie jakie są to problemy, byś musiał bardziej szczegółowo opisać..

Rozstania zawsze są ciężkie...
Rozumiem, że to ona zerwała??
Wiesz co mi pomogło po rozstaniu? To głupie, ale w moim przypadku zadziałało.
Byliśmy razem ponad 2,5 roku. Było nam razem dobrze ze sobą. I ni z gruszki ni z pietruszki on zerwał. Na dodatek przez telefon, bo akurat byłam na wakacjach u brata. Przed wyjazdem też wszystko było ok. Przynajmniej nie na tyle, żeby któreś myślało o rozstaniu.
Wmówiłam sobie, że nie był mnie wart. Po prostu. Że skoro nawet nie miał odwagi ze mną zerwać jak wrócę, spojrzeć mi w oczy i mi tego powiedzieć, to nie zasługuje nawet na moje łzy. I faktycznie prawie nie płakałam. Oczywiście zdarzały się takie momenty, że mało brakowało, ale przeważnie się powstrzymywałam. A jak koś chciał mnie przytulić z tego powodu, odpowiadałam, że jak dam się przytulić, to się rozkleję, a on nie jest tego wart.
Może się wydawać, że go nie kochałam, albo coś , skoro tak łatwo mi to przyszło... Nie. Nadal go kochałam, ale stwierdziłam, że to on potraktował mnie taka nie inaczej.
Może i Tobie takie coś pomoże.
Tak czy siak pamiętaj, że czas leczy rany; a Ty będziesz bogatszy w nowe doświadczenie- negatywne, fakt; ale to co nie zabije nas wzmocni.
Piszesz, że nie masz przyjaciół... A znajomych?? Postaraj się gdzieś wyjść. Nie siedź w domu. Wychodź na imprezy, czy choćby na spacer.
Wiem, co to znaczy bać się samotności... Ale może to jest włośnie ten moment, żeby pozbyć się jej.
"Mam wybór: mogę być ofiarą losu lub poszukiwaczem przygód wyruszasjącym po skarb. Wszystko zależy od tego, jak będę postrzegała własne życie." (Jedenaście minut)

Jasne, ze moge powiedziec, ale to nie rozmowa na otwartym forum.

Punkiem, o co b ?