Nie ja nie należe do Świadków Jehowy, tylko...

Witam, niestety nie znam Twojego wyznania i zasad jakimi się rządzi. Wszystko zależy od tego jak głęboko jesteś wierząca, jak ważne jest Twoje wyznanie dla Ciebie. Nie możesz wiecznie podporządkowywać swojego życia, aby ktoś był zadowolony. Wiadomo, że nie chcesz się kłócić z rodzicami ale nie możesz rezygnować dla nich ze swojego osobistego szczęścia. Najlepiej będzie jeśli szczerze porozmawiasz ze swoimi rodzicami i powiesz im o swoich obawach. Moim zdaniem sama powinnaś móc wybrać sobie swoją drogę życiową, niezależnie czy chodzi o wiarę czy o partnera. Powodzenia i pozdrawiam.

Szczerze mówiąc nie słyszałam o takim czymś jak Świecki Ruch Misyjny Epifania. Nie wiem też w jakim jesteś wieku i czy mieszkasz z rodzicami. Będąc osobą dorosłą byłoby ci łatwiej wybrać własną drogę i decydować o swoim życiu. Jeśli rodzice cię utrzymują i z nimi mieszkasz nie jest to takie proste. Ale pamiętaj, że zawsze masz wybór. Jeśli zależy ci na chłopaku, to porozmawiaj o tym z rodzicami. Być może nie będą przeciwni twojej zabawie na weselu. Poza tym zastanów się, czy jeśli teraz zrezygnujesz z - jak to nazywasz sama - miłości, czy nie będziesz tego żałowała za kilka lat?

Znane są związki małżeńskie dwojga ludzi o odmiennej wierze. I jeśli ktoś decyduje się na taki związek, winien być on wspólnie szczegółowo uzgodniony. Generalnie każdy powinien w pełni szanować wiarę partnera. Ale jeśli już zawiąże się taki układ, na etapie chodzenia ze sobą, czy nawet już małżeństwa, to niewątpliwie pewne obrzędy powinny być przez każdego z partnerów traktowane mniej rygorystycznie. Jak to się mówi miłość nie wybiera, więc jeśli już nas połączyła to powinniśmy zastanowić się nad tym na ile możemy pójść na kompromis w respektowaniu naszej wiary. Jeżeli uważamy, że nie możemy odstąpić od kanonów naszej wiary to taki związek nie ma racji bytu. Warto żebyś już porozmawiała na ten temat ze swoim chłopakiem. Dopiero po takiej rozmowie, jeśli oczywiście znajdziecie ten kompromis, porozmawiaj z rodzicami na ten temat, zwracając im uwagę jak wielkim uczuciem darzysz swego chłopaka. Niewykluczone, że rodzice to zrozumieją i zaakceptują. Warto również w kolejnym kroku porozmawiać ze swoim chłopakiem o przyszłości, to jest jak wyglądałyby wasze uroczystości - ceremonia ślubu, narodziny i wychowanie dzieci itp. Życzę ci powodzenia w rozwiązaniu tego naprawdę niełatwego problemu.

Cześć ! Nigdy nie słyszałem o Świeckim Ruchu Misyjnym Epitania i nie wiem jakie są zasady waszej wiary. Jesteś jednak już dorosłą i sama powinnaś móc decydować o swojej przyszłości, w tym z kim będzie żyć i mieszkać, czy i według jaką religię będziesz praktykować. Nie wiem też jak gorliwym wyznawcą tej wiary jesteś i czy dopuszczasz odstępstwa od niej. Z tego co piszesz kochasz swojego chłopaka i chcesz z nim być . On też akceptuje twoją wiarę. Myślę że w tej sytuacji powinnaś dalej kontynuować dalej tą szczęśliwą znajomość. Nigdy nie powinno się rezygnować z miłości. Można potem przez całe życie tego bardzo żałować. Jeżeli Ci zależy na tym chłopaku tak jak piszesz to porozmawiaj z rodzicami szczerze. Powiedz że go kochasz i on Ciebie też kochasz. Powinni Cię zrozumieć i uszanować Twój wybór. Życzę Ci powodzenia i trafnych wyborów w życiu. Pozdrawiam.

Ja mam 25 lat a chłopak ma 28 i narazie nie myslimy o slubie tylko chcemy siebie nawzajem poznac i zobaczyc jak to będzie być razem, bo obydwoje sie kochamy a chopak powiedział że jemu moja wiara nie przeszkadza w byciu szcześliwym. Choc wiem że z czasem może zmienic zdanie co do mnie i pewnego dnia znajdzie sobie inna dziewczynę ze swojej wiary. Co mam zrobić???? Zaryzykowac i być szczęśliwa???? czy sobie dać spokój????