Oceń wiersz Pora Pora jaśminu z Jej...

pięknego życia
Smutku zagadka spadającego opładka
W ziemie uderza serce pękając
Utulę Cię w pierzach zasypiając

Patrząc w okno jest ciepłe lato
W moim wnętrzu smętna zima za to
Uczucie odejścia z Jej porą jasną
Dla niej życie to zwierzęta wiosną

Rosa na niebie wystająca zza planet
Jej mały palec daje tysiąc mi zalet
Jestem człowiekiem a Ona mi nie obca
Smutkiem jestem jak czarna owca

Mam swoje kredki mam też świat
Rysuję Ciebie zza dawnych lat
Użyje dobroci i pamiętnej jesieni
Czas już nic w tym nie zmieni

Póki jestem sam w życiu sobie
Wiem co w życiu ważnego robię
Odnawiam Ciebie i starych nas
Moja łza to łzawiący palny gaz

Odpływam z życia jak cicha mgła
W porze roku w snach jest zła
Ona pragnienie mówiące za siebie
Za każde stworzenie żyjące w glebie

Z każdą porą roku gubię te szczęście
wymyka mi się z rąk jak to w lecie
Z babim latem zgrywa czarne pająki
Ja za nią gubię kwiatki i sadzonki

Wszystko ukształtowane przez los
Mówi on że kobieta życia da głos
Da w ten sposób wszystko w noc
Pokazując ciało z wejścia pod koc