Od 4 lat darzę pewnego mężczyznę dość...

wielkim uczuciem. Mieszkamy w tej samej, średniej wielkością miejscowości. Prawie codziennie się widujemy, jednak nie są to kontakty "cześć, cześć" czy też pogawędki. Próbowałam już zapomnieć, szukałam w kimś innym dobrego partnera i nic. Pół roku - to była najdłuższa przerwa "bez niego". Sama już ze sobą nie mogę wytrzymać, z nerwów wszystko mi z rąk wylatuje, trzęsą mi się ręcę, boli mnie serce - nie wiem już czy z tęsknoty czy z bólu, też raczej to drugie. Na koniec dodam, że wspominany wcześniej mężczyzna ma 26 lat, a ja 17. (Nie jestem kolejną dziewczynką, która leci tylko na portfel u faceta, tu naprawdę dopadły mnie uczucia).