Od jakiegoś czasu mój chłopak nieustannie...

Teraz ucze się o wiele więcej niż w klasie maturalnej. Prawdę mówiąc poza wkuwaniem biologii już od czasów gmnazjum, ktorą uwielbiałam i sprawiało mi to przyjemność (co dla większości osób może wydać się dziwne) i chemii uczyłam się systematycznie z lekcji na lekcję, po trochę i nigdy nie musiałam siedzieć i się kuć przed każdym sprawdzianem, co sprawiało że miałam dość sporo wolnego czasu. Na kilka miesięcy przed maturą zaczęłam robić sobie testy i jakieś karty pracy, to wystarczyło. Teraz jest zupełnie inaczej. Chociaż dopiero uczymy się teorii jest duża presja i już spora ilość osób odpadła po sesji zimowej. Wiem, że musze dawać z siebie 1000 % żeby nie wylecieć, bo bardzo mi zależy na zostaniu lekarzem w przyszłości. U rodziców zawsze jednak jest inaczej. W końcu rodzice, to rodzice, dwie najblższe osoby na świecie które od dziecka się o Ciebie troszczą, cokolwiek by się nie działo zawsze będą wspierać swoje dziecko. I powiem Ci szczerze, że już bardziej wstyd by mi było prosic o pieniądze swojego chłopaka i być od niego zależna. Rozumiem, że raz na jakis czas chlopak cos moze kupic swojej dziewczynie, np. jakies kwiaty lub inne drobne upominki. No, ale jak już bym nawet znalazła tą prace, wprowadziła się do niego i cos by poszło nie tak z ta pracą nie dałabym sobie rady z nią i ze studiami... Co wtedy? Miałabym zyć na utrzymaniu chłopaka? ja tego bym się wstydziła, że mój facet mnie utrzymuje i że jestem uzależnona od niego. a jakby jednak ten związek nie przetrwał proby czasu? Wrócłabym wtedy "z podkulonym ogonem" do rodziców (jak to ktos juz tutaj określił) i co ja bym im wtedy powiedziała... Wtedy dopiero spaliłabym się ze wstydu... Poza tym jest jeszcze kwestia tego, że mieszkając ze sobą, dzieląc każdą wolną chwilę we dwoje, możemy po jakimś czasie zacząć się kłócić o byle co, dostrzegać więcej swoich wad, popaść w rutynę... I nasz związek może nie przetrwać tej próby czasu, czego obawiam się najbardziej.

Zacznijmy od tego, że w ogóle mnie nie znasz, a oceniasz na podstawie jednego posta umieszczonego w internecie...
Skąd możesz wiedzieć, że ja w ogóle nigdy w życiu nie pracowałam? Tak się składa, że tak samo jak Twoi znajomi również pracowałam przed maturą jak i w wakacje maturalne. Wtedy dokładałam się rodzicom do rachunków. Niedługo również postaram się znaleźć pracę żeby im pomóc.Na prawdę nie widzę problemu w tym, że od czasu do czasu rodzice dadzą mi pieniądze, coś kupią, jeśli te pieniądze posiadają, poza tym zawsze staram się im je zwrócić. W tym pytaniu nie chodziło mi o użalanie się jak to trudno pogodzić moje studia z pracą, ale o to że nie jestem gotowa by zamieszkać z chłopakiem, a on wciąż na to napiera... Chciałam po prostu dowiedzieć się jak postąpiłby ktoś w mojej sytuacji... I doskonale zdaję sobie sprawę ze swojej lekkiej niedojrzałości i dlatego własnie postanowiłam tutaj zapytać się o poradę. To mój pierwszy tak dlugi związek, jednak mam wrażenie że wszystko dzieje się o wiele za szybko, ale nie chciałabym tego zepsuć, bo zależy mi na tym chłopaku... Wcześniej napisałaś jeszcze, że jest równouprawnienie i podział obowiązków. Oczywiście z tym masz racje w stu procentach, ale jednak tyle nasłuchałam już się wywodów moich koleżanek na temat jak to faceci ich nic nie umieją robić i muszą ciagle koło nich skakać, że aż mnie to przeraża... Sama już nie wiem co robić. Chyba najpierw po prostu znajdę tą pracę i zacznę dokładać się rodzicom do funduszy, tak na początek.

Moim zdaniem to troszkę za wcześnie. Jesteś bardzo młodą dziewczyną, masz jeszcze czas na spokojne i ustabilizowane życie. Poza tym jesteś na trudnym kierunku, skup się najpierw na studiach a czas na zamieszkanie razem macie. Jesteś dopiero na 1 roku studiów! W tym wieku trzeba się wyszaleć, korzystać z życia a nie wkraczać w dorosłość która później Ci spowszednieje. Mieszkanie razem to nie jest taka bajka. Jest to odpowiedzialność. Sama widzę po swoich koleżankach jak za wcześnie wkroczyły w dorosłość. Teraz chcą szaleć bo wcześniej nie mogły. Przytłoczyły je obowiązki i proza życia. Na to masz jeszcze czas. Póki nie masz takiej potrzeby, mieszkaj z rodzicami. Wiem co mówię.

Dziewczyna jest na na prawdę trudnym kierunku studiów, medycyna to nie jest bajka. To się trzeba kuć, rano, wieczór, we dnie, w nocy... w weekendy również. Nic dziwnego, że ma obawy i boi się że nie uda jej się tego wszystkiego ze sobą pogodzić Jesli ma wsparcie finansowe u rodziców to bardzo dobrze. nie wszyscy takowe mają ale skoro dziewczyna je ma to czemu ma z niego nie skorzystac? Poza tym nie siedzi calymi dniami bezczynnie na tylku, tylko studiuje w dodatku na cięzkim kierunku. Zdążyć zawsze zdąży się wyprowadzić, gorzej jak potem nagle wróci z płaczem i podkulonym ogonem... nad tak ważnymi decyzjami trzeba się zawsze poważnie zastanowić, a nie o tak z dnia na dzień spakowac walizki i "nara wynosze się stąd". A chlopak powinien okazać jej trochę wsparcia i zrozumienia, a nie od razu karze jej natychmiast, w tym momencie się do niego wprowadzić. Sądzę autorko, że najlepszym rozwiązaniem jest to co sama zapropnowałaś chlopakowi. Skonczyć ten pierwszy rok i zobaczyć jak to wszystko się ułoży. Porozmawiaj jeszcze na spokojnie z nim o tym.