Od kilku miesięcy podoba mi się chłopak rok...

Takie jeszcze pytanie mam...
O czym pisać? Czuje że nie będziemy mieć jakiegoś tematu i rozmowa będzie wyglądać tak:
Co tam?
Spoko, a tam?
U mnie też
I na tym się skończy.

Wiadomym jest, że napisanie często jest dużo łatwiejsze niż powiedzenie. Więc pisz do niego często. Z każdym razem, najprawdopodobniej będą to coraz dłuższe rozmowy.
W szkole widząc go mów mu cześć. Po paru dniach zacznij zagadywać nawet najbardziej banalnie np. wymienienie między sobą "co tam u ciebie? - spoko, ok, w porządku itp.". Powoli Ty a szczególnie on się rozkręcicie w gadce.

Parę razy możesz, może zacznie sam pisać. A jak nie, to przestań. Widocznie nie będzie miał ochoty.

Nie chciałabym też pisać ciągle do niego pierwsza...

Ja jestem jednak zdania ze jesli bu mu zależało to by sam napisał. Chciałabym napisać ale nie chcę sie narzucać, boję się że tylko wyświetli i nie będzie odpisywał. Nie mam odwagi też żeby mu powiedziec hej...
Po prostu jestem nieśmiała...

Ty jemu też.

Bardzo dziękuję, to cenne dla mnie rady i myślę że gdy nabiorę trochę odwagi przydadzą mi się! :)

Jeżeli on też jest nie śmiały, to również nie zagada pierwszy.
Narzucać się nie będziesz na pewno. Najwyżej nie odpisze. Parę razy możesz spróbować.
Musi ciebie zauważyć, nawet mówiąc tylko cześć, hej itp.
Wiem, że jak jest się nie śmiałym to trudno coś powiedzieć do drugiej, nawet tylko przywitać. Popatrz, jak powiesz mu cześć, to co on Ci zrobi? Wyśmieje? Obrazi się na ciebie? Odpowie Ci a potem będzie się zastanawiać skąd cię zna i bardziej się tobą zainteresuje jak będziesz często to robić. Tak samo jakbyś przez pomyłkę powiedziała do obcej, starszej osoby dzień dobry, to zastanowi się kim jesteś, ale tylko przez chwile bo później zapomni. Więc musisz często do niego chociaż w ten sposób zagadywać.
Nawet możesz sobie poćwiczyć ze starszymi osobami. Idziesz ulicą i do przypadkowej osoby mówisz dzień dobry. Tak jakbyś podchodziła do kasy w sklepie i się witała mówiąc "dzień dobry!".
Jak nie podejmie inicjatywy to przestań. Może sam po jakimś czasie zacznie.

Spoko, ja się nauczyłem w miarę rozmawiać z obcymi osobami, gdy jakieś dziadki czy babcie zagadywały mnie na przystankach.
No dobra, pierwszy krok do zdobycia odwagi:
Postawa ciała - wyprostowana, pierś do przodu i głowa do góry tzn. żeby była poziomo a nie schylona.
Wzrok - patrz przed siebie, nie pod siebie. Nie odwracaj wzroku gdy ktoś na ciebie patrzy. Patrzaj w oczy.
Dotyczy to stania a także poruszania się.
Na początku będzie to trudnawe, ale nauczysz się dość szybko.

Hmmm, właśnie to najgorsze w tym wszystkim, jak nie wie się nic o sobie. Ale spróbujmy.
Inni by powiedzieli, żebyś nie przyjmowała od razu czarnego scenariusza a ja mówię - i bardzo dobrze, trzeba być przygotowanym, ale być optymistycznie nastawionym.
Jak na tym rozmowa będzie się kończyć, to śmiało pytaj się co robisz. Co Ci odpisze, to odpisze czy nic czy jednak rozbuduje wypowiedź, to odpisz mu co Ty robiłaś, robisz, będziesz robić, może nie aktualnie, ale w okolicach tego momentu z częścią bezpośredniej przeszłości tzn. np. właśnie/niedawno wróciłam z dworu, roweru itd. trochę się zmęczyłam i usiadłam na chwilę do kompa. Nie długo idę jeść np. kolację. Może wtedy się trochę rozkręci. A jak jest aż tak bardzo nie śmiały to na sam koniec zaproponuj spotkanie, wyjście na spacer czy co tam wymyślisz. Tylko nie do jakiegoś kina czy coś takiego bo musicie rozmawiać, albo pomilczeć razem w ciszy by w końcu zacząć rozmawiać, poznawać siebie.