Pamietacie z dziecinstwa jakies swoje wyobrazenia...

Że jak ktoś jest parą i bardzo się kochają i śpią obok to nagle tej pani rośnie brzuch i jest w ciąży, i że dzieci rodzą się brzuchem (chyba o pępek chodziło nie pamiętam)...

Że jak zamknę oczy to wszyscy mnie nie widzą.

Nie wiem miałem miliony głupich wyobrażeń, ale przypominają się dopiero w czasie...Czasami się w głowę stukam jak to sobie przypominam ;D

Bawiłam się lalkami, szyłam prowizoryczne ubranka i wydawało mi sie, że też jestem taką zabawką w czyichś rekach. Myślałam, że jak ktoś na mnie patrzy na mnie z góry tak jak ja patrze na te lalki , że mnie ustawia i decyduje co ma robić:)

to ja , zawsze myślałam , że jak w jakimś serialu czy cos , ludzie się pocałują , to później bocian przyfruwa i zostawia dziecko .

jaka byłam takim małym bachorem, dostałam słit balonik. schodząc ze schodów wyleciał mi z rąk, płakałam za nim jak głupia. a potem wymyśliłam, ze ustawię wysoką wieżę z kamieni i go dosięgnę. :)

Ja zawsze myślałam, że jak dziecko się rodzi to takim podstawowym językiem jest polski. I że każde dziecko w każdym kraju umie mówić tylko po polsku i uczy się swoich języków w czasie.. ;)

Ja kiedy byłam naprawde mała 4-6 lat to wierzyłam , że dzieci biorą się z kapusty - tak mi dziadzia opowiadał . Jakoś nigdy nie wierzyłam w Św. Mikołaja - niewiem czemu ...
Miałam całkiem inne wyobrażenia o świecie , myślałam , że wszystko przychodzi łatwo , teraz już tak nie myśle . ;(