PAMIĘTNIKI! Piszecie dzienniki/ pamiętniki?

Piszę tak jakby pamiętnik, zapisuję w nim wszystkie emocje, co się działo w danym dniu i tak dalej. Często można powspominać, złe emocje opadają :)
Nikt poza mną tego nie czyta. To moja własność :P

Wcześniej też miałam; ) fajna sprawa mozna tam zapisać swoje marzenia,przygody,przemyślenia,obawy dosłownie wszystko co sie chce mozna sie tzw ,,zwierzyć ze swoich problemów.Poza tym kiedyś możesz go przeczytać i sb przypomnieć co było kiedyś;D to wspomnienia i marzenia zawarte w zwykłym pamiętniku.

Teraz już nie piszę, ale kiedyś pisałam.
Zapisywałam każdy dzień, co się wydarzyło. Np. że jak wracałam ze szkoły to spotkałam kogoś znajomego albo że kupiłam sobie coś, na czym mi zależało.

Tak w sumie głupoty :D

Ale teraz tak fajnie sobie poczytać, co się działo kilka lat temu.

Po co to robiłam? Trochę z nudów, trochę po to, żeby się czymś zająć, ale chyba tak naprawdę po to, żebym kiedyś mogła sobie to poczytać :) Albo wiedzieć, co kiedy miało miejsce.

Nikt nie wiedział, że piszę pamiętnik, więc nikt tego nie czytał.

Czasem mam takie momenty, że chcę wrócić do pisania pamiętnika, a wcale nie jest to taki głupi pomysł <czytając można nieźle się pośmiać>.

Pozdrawiam ;3

Kiedyś w podstawówce pisałam, ale doszłam do wniosku, że to w sumie bez sensu i przestałam, a szkoda bo teraz fajnie po latach by się poczytało ;)

Kiedyś pisałam pamietnik praktycznie codziennie, zapisywałam tam jak mina mi dzień, co mi leżało na sercu itd. Obecnie pisze bardzo rzadko najczęściej wtedy gdy chce dojść do jakiś wniosków, coś przeanalizować.

Teraz nie piszę pamiętnika, ale kiedy byłam mała miałam bzika na punkcie jego pisania;)

Ja nie prowadzę, uważam że to strata czasu.
Po prostu nie mam takiej potrzeby.
A wgl jakby to ktoś przeczytał, moje wszyskie przemyślenia, marzenia, jakie mam zdanie o niektórych osobach to o matko ;o xD
Chociaż przyznam się, kiedyś próbowałam, ale nie potrafię ;x
z jednej myśli przechodziłam do następnej i tak pisałam, i pisałam, aż w końcu przestałam, bo jakby tak dalej poszło to spisałabym tam całe swoje życie. A zaczęło się od niewinnego wydarzenia w szkole xD za bardzo się rozpisałam.
I na tym zakończyła się moja przygoda z pamiętnikiem, stwierdziłam, że to nie dla mnie ;))
A w ogóle jak już tak pisałam to towarzyszyło mi nieuzasadnione głupie uczucie, w którym byl też strach, że ktoś oprócz mnie to przeczyta :xx

Pamiętnik w formie opasłego zeszytu? Hmm posiadam takowy ale dawno nie miałam czasu/ochoty pisać. Prowadzę za to bloga, na którym dzielę się swoimi przemyśleniami, swoim samopoczuciem, codziennymi sprawami coś w formie e-pamiętnika ;) Blog(i) prowadzę od roku może dwóch a co do czytelników to raczej nikt nie posiada linka więc nikt tego nie czyta. Dlaczego nie? Może po prostu chciałam stworzyć 'swój własny psychiatryk', w którym jestem sama, taki mój własny, wyjątkowy świat. Gdyby ktoś go przeczytał nie miałabym za złe przecież istnieje ryzyko, że ktoś ze znajomych to przeczyta. Jednak to mało istotne.
Każdy chciałby mieć powiernika sekretów, ukrytych lęków.. Mam przyjaciół ale czasem po prostu nie chcę ich obarczać swoją osobą dlatego też piszę te swoje marna wypociny ;) Nie ma w tym polotu ale to jestem ja, taka prawdziwa ja i nie muszę pisać wzniosłych notek...
Gdy mam gorszy humor wracam wstecz i po przeczytaniu kilku durnych historyjek mój humor staje się pozytywniejszy a to już sporo ;)

pozdrawiam ;)